Mijn Doel (Lezing 3)

Oké in deel 2 van Lezing. Eigenlijk wil ik aangeven dat als je medicijnen zou willen gaan studeren, mag je gek genoeg niets maar dan ook niets mankeren. Ergens is dit Discriminatie, ik schrijf die hoofdletter D ook niet voor niets. Het grootte punt is dat, als je in leven wilt blijven al tien keer harder moet knokken. Het vinden van een baan is dan ook al tien keer moeilijker, een werkgever heeft liever een stagair of stagaire kunnen ze, zou weer uit laan sturen. De Zak. Maar een Lezing geven over epilepsie en alles wat daar om heen komt kijken. Als ik alles puntsgewijs zoals ik in het eerste deel heb neer gezet (geschreven) dan kan ik dat beter in (als ik denk hoeveel tijd dat ik eraan kwijt ben 1,5 uur) splitsen we op met een pauze van een half uur (mensen willen ook naar de w.c.) Ik had het geluk dat ik wel een baan had op de helft van de tijd, de tijd die ik gewerkt heb moet rond mijn jubileum zijn geweest van 25 jaar dienstverband. Het werd voor mij te saai ik kon weinig uitdagingen vinden en op een gegeven moment ben ik gaan studeren waar mijn hartje lag (jurist) welke ik al eerder beschreven heb. Maar wat ik nog niet aangehaald heb is dat ik in een speciale kliniek zat (nu hartcentrum) vanaf mijn 14 jaar bijna een jaar lang. Prima proefkonijn was ik dus heel wat verschillende onderzoeken en pillen die je door je strot gedouwd krijgt prettig leventje vond ik het niet. Op die leeftijd kijkt een meisje (puberleeftijd) om als een jongen op zijn vingers fluit, ja je gaat toch wat denken, ik voelde me gelijk gaan blozen en ook wat verlegen, maar leuk vond ik het ook wel weer En de puberteit heeft bij mij lang geduurd, dat zijn dingen die, je, je pas later realiseert. Wat is nu het punt dat ik graag een lezing zou willen geven. Iedereen kan op die manier achter mijn levensverhaal komen wat mijn doelen waren hoe het komt dat ik er eigenlijk maar slechts ééntje (1) heb kunnen verwezenlijken en dat is mijn mr. titel voor je naam. Soms, soms dacht ik wel eens, waarom moest mij dat nu overkomen, oké ik heb het ben achteraf 8 keer heel goed weggekomen eigenlijk had ik al lang dood en begraven moeten zijn, ik kwam gelukkig iedere keer terug bij de levende puur op mijn geestelijke wilskracht als de arts mijn hart weer op gang had gekregen, voor de rest was ik klinisch dood verklaard. Dat hoor je dan achteraf, leuk is anders zou ik zo zeggen. En als ik door de huisarts niet te behandelen was vroeg hij mijn toestemming om mijn behandelend arts te mogen raadplegen om mij voor de zoveelste keer het ziekenhuis in te krijgen. Zulke dingen kon ik dan nog weloverwogen ja of nee zeggen en als ik echt aanvoelde dat het door thuis te blijven een hachelijke situatie zou worden dan besloot ik alsnog maar ja te zeggen tegen de huisarts.

Iemand die epilepsie heeft leeft best chaotisch en in die chaos moet structuur aangebracht worden, dan krijg je een hele vreemde situatie en puberteit tot 18 19  zo een beetje vanaf je veertiende (eigenlijk al vanaf mijn 12e jaar puberteit) de chaos ontstaat omdat je ook eens uit wil gaan met een groepje naar je stamkroegje, maar niks daarvan ik mocht eigenlijk niets. Ja paardrijden dat is een elitesport. Mijn vader was dat snel beu en vroeg wat mag dat kind nu wel. Niets alleen dat. Dat ging niet door bij mijn vader, hij heeft mij leren fietsen, zwemmen en belangrijk genoeg doorzettingsvermogen verder opgekrikt. Evenwicht bewaren en een val breuk te leren maken, dus als ik even mijn evenwicht niet had dat ik dan de val breuk kon inzetten. Hierdoor bleef ik dan op mijn benen staan. Dus wat elk klein kind aangeleerd krijgt, van zijn ouders kreeg ik dus ook aangeleerd, of het nu mocht van de dokter of niet. Mijn vader dacht dat ik het beste af zou zijn, als hij mij gelijkwaardig net als de andere kinderen zou opvoeden. Mijn ouders zullen het ongetwijfeld moeilijk hebben gehad, zeker omdat ik karakterdeformatie opliep door de vele pillen die ik vanaf mijn 5ede jaar al slikte (loei duur natuurlijk en alles moest uit je eigen zak betaald worden) op die manier verdiende die artsen een vermogen aan mij. En breed hadden we het toen ook weer niet maar mijn vader heeft in principe geen enkel kind willen benadelen. Het is moeilijk om acht verschillende karakters van je kinderen toch evenwichtig te verdelen daarbij komt dan nog dat zijn vrouw ook om aandacht vraagt. Dit zijn uiteindelijk wel een van de belangrijkste dingen in een huwelijk die er zijn het vragen, luisteren en spreken met elkaar, belangrijk is luisteren en het uitpraten van een geschil.

Maar het meest vreemde komt nog zoals ik het eerder aanhaalde, het in de toekomst kijken door dromen, dromen zijn geen bedrog. Zo wordt ook geschreven dat iemand die een epileptische aanval voelt aankomen (afhankelijk van de persoon) eerst een kortstondig aura ervaring beleeft en daarna meegenomen wordt door die heftige aura buiten bewustzijn geraakt, vervolgens spiertrekkingen of één lange krampaanval en nadien word je dan weer slapper en de spieren ontspannen dan weer. Zachtjes aan kom je bij veel energie verloren, maar wat heeft een aura hiermee te maken, heb of heeft zo’n persoon dan een sterke aura dat je compleet van de wereld raakt en  in een andere wereld terecht komt. Als je dan van overmaat tot ramp die zelfde nacht ook nog een droom hebt die een half jaar later uitkomt, dan kijk je wel raar, van wanneer heb ik dit ook al eerder meegemaakt? En dat je hele leven door soms lastig hoor, probeer er ook zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Maar het hoort bij mij en mijn ouders die dat ook hadden, mijn vader op latere leeftijd. Verschrikkelijk als hij iets tegen mij zei, je moet dit of dat eens gaan doen, dan ben je ook verlost van je Epilepsie. Dat is nog uitgekomen ook, dat vind ik sterk.

 

image

Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s