En Dat Wil Ik Soms Nog.

Wat ik op mijn achte jaar meegemaakt heb en op mijn twaalfde jaar, dan zouden de andere leeftijden waarom me deze ongein overkomen is, maar in ergere mate, is nog moeilijker te beschrijven, omdat, dat zover verdrongen is en tot vandaag de dag zijn er dingen die ik zelf niet aan het licht wil brengen. Dat is een beetje, heel moeilijk voor mij om dit aan het licht te brengen, hetzij opschrijven of praten geen van twee lukt erg. Kan het misschien anders zeggen vertrouwen in de mensheid was ik kwijt, helemaal in de mannelijke persoon. U kunt al raden wat mij later nog overkomen is (gebruikt – misbruikt) op alle verschillende soorten van leeftijden, hoe je, ook verzette, het ging niet het kon niet en je raakte nog zwanger ook, ik ben gek genoeg blij dat ik dat kind verloren ben (miskraam). Als je dan alleen wilt zijn, dat is toch niet raar dan. Of hoe kijkt een maatschappij zoals vandaag de dag hier nu tegen aan. Hier bestaan regels voor, maar de politie kan dit niet afhandelen of geloofd je niet. Je gaat naar je huisarts je laat een test doen, “hé kom jij om een zwangerschap test te doen”? En omdat ik heel wat medicijnen slik kon en kan ik ook niet zwanger raken. Maar toen des tijds wel en dat heeft me zeer geraakt, dat kon en mocht niet, ik werkte nog bij een ouderwetse werkgever, zodra je trouwplannen had en een gezin ging stichten kon je rekenen op je ontslag. Daar had je nu éénmaal niets tegen in te brengen. Dit vond ik eigenlijk uit de jaren 30 stammen. Maar daar heb ik toch een andere draai aangegeven, ik liet een vergelijking maken tussen Randstedelijke bedrijven en Regionale bedrijven, de Regionale bedrijven hielden de jaren 30 strategie aan, zodat ze zelf de macht bleven behouden in het aannamebeleid en ontslagbeleid. Op deze manier was ook weer mijn vertrouwen geschonden (wat al herhaalde malen zo was) in de mensheid en het werken met plezier. Dat plezier verging mij aan alle kanten, als een collega je wilde gebruiken, zo niet misbruiken als jij nee zei zei hij  ja en met ja bedoelde hij dan ook dat je maar mee moest werken, ik liep weg, kwam me duur te staan, ik wilde niet in mijn kruis gepakt worden en dat hij mijn slipje uitdeed en lekker zijn gang kon gaan. Deed mijn slipje omhoog en liep weg. Vanaf dat moment stond hij me elke dag op te wachten, hij zei me zo ie zo waar ik op hem moest wachten ik had er maar te wezen. Hij was toch hoger in rang dan ik. Bij de baas kon hij ook een potje breken. Ja ik niet hij zal wel gezegd hebben dat ik het wilde. Tot dat ik een onderhoud aanvroeg met mijn chef. Hij maakte wel tijd maar het kwam niet over. Dan maar naar de Bedrijfsleider gestapt en die moest ons uit elkaar halen, hele vergaderingen gingen hier aan vooraf, ik werd overgeplaatst naar afdeling Boekhouding nog veel plezier van gehad om op de Boekhouding te werken. Maar al deze narigheid heeft vanaf mijn achtste jaar tot mijn vijfentwintigste jaar geduurd eigenlijk heb ik mijzelf verlost door constant de rust en de ruimte waar niet al te veel mensen waren. Ik was daar dan onopvallend aanwezig ook al was het een familie aangelegenheid, kreeg daar wel eens een op of aanmerking over ik zei maar braaf ja en amen. Eigenlijk hield ik wel rekening met hun, maar zij niet met mij en dat was een grote ergernis, maar dat zal wel van twee kanten zijn gekomen. Het niets vertellen van mijn kant en als ik een hint gaf in die richting, begrepen ze me niet, leuk hoor. En zo gingen we op weg van twaalf jaar naar zestien jaar ja hoor weer prijs, dit maal iemand die niet na verlof (TBS kliniek) was terug gekeerd. Hij wachtte mij op een eindje voorbij de bushalte. Ik had mijn schoudertas, waar al mijn boeken in zaten, ik slingerde mijn tas in één beweging over mijn schouders, voelde nog even of alles er nog in zat, ja dat was zo, dus ik liep regelrecht naar het zebrapad er kwam niets dus ik stak over. Anderhalve straat nog en ik was thuis en ineens hoorde ik psst psst psst ik was afgeleid ik zag daar een man in bosjes dacht dat hij in moeilijkheden zat, vast aan de distels of zo iets dergelijks. Kon geen kwaad iemand losmaken van die distels. Voor ik het besefte pakte hij mijn arm vast deed zijn rits open en liet zijn edele delen zien. Hij had me in al die handelingen ook nog tegen de grond gewerkt. Ik maakte hem los uit de distels “dat hoeft niet kan ik zelf ook” “waarom pakt u mij dan vast, u houd mij nog steeds vast”. Hij liet zijn edele delen zien “pak dat voor mij nu eens vast” “U bent niet goed bij u hoofd, laat me gaan”. Dat wild hij dan ook weer niet. Maar ik gaf daar niet aan toe, “kijk nou U heeft me helemaal vies gemaakt, ik zit helemaal onder de modder”. Ondertussen begon mijn moeder zich ongerust te maken, de thee stond koud te worden. Ze wist dat de bus al geweest was, waar kon ik nu weer uithangen of in het ergste geval wat was er gebeurd. In ieder geval wist ik me los te praten van die Bosjesman even  goed hoe ging ik mijn modderige kleren uitleggen tegenover mijn moeder. Heb hem er van kunnen overtuigen dat ik dit echt niet wilde doen en dat hij mij niet had moeten vastpakken en zijn rits openmaken of ik dat even voor hem wilde doen, niet voor in de wieg gelegd. Als je zoiets al twee keer aan de hand hebt gehad, dan kan of kun je dergelijke dingen niet meer verteren neen is neen bij mij ook al word ik gedwongen, ik zal het uiterste doen om dergelijke dingen niet te hoeven doen. Eindelijk ik kreeg ons huis in zicht ik zag mijn moeder naar buiten komen. Wat schrok die boos dat ze was daarna gerust gesteld dat er niets was gebeurd met mij. Maar een telefoontje was voor haar wel even op zijn plaats. De ontsnapte Kliniek patiënt werd die avond gepakt en gebracht waar hij verpleegd werd. Ik moest mijn rok inleveren bij ma die heeft hem weer afgestaan aan de politie. Dat was op mijn zestiende jaar.

Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s