Waarom Eigenlijk 6

Zit het bij ons in de familie, of hoe is het nu?. Niemand die hier een zinnig antwoord op kan geven, maar ik heb wel een DNA monster gegeven, in de vorm van bloed en naar het Leids ziekenhuis (LUMC) opgestuurd per koerier. Als klein kind van 4 jaar had ik in de kleuterklas er al last mee, soms zat ik met een blik in mijn ogen (onlangs een foto van gezien) hoe dus en niet bij de tijd ik uit mijn ogen kijk en als ik dan een aanval had, dan zat ik met een schaar in mijn vingers, zo kwam ik dan bij mijn positieven en een andere kéér zat ik in een verkeerde klas. Was ik van de éérste (wat mijn klas was) en ik zat dan ineens in de derde, wilde ze me terug brengen naar de éérste en ik zei dan, “nee dit is mijn klas ik blijf”.

7

Dus door het medicijngebruik die werkelijk in die tijd erg hoog was, kreeg je last van Karaktervervorming (je bent niet meer wie je voorheen was, achter zo iemand gaat een heel ander karakter schuil) eigenlijk zou ik rustig vrolijk en mijn interesses zouden theater, reizen en vele andere artistieke hobby’s kunnen zijn. Maar die karaktervervorming maakt je stront eigenwijs en ik kan dat nog zijn. Elke dag op de klok kijken “moet ik mijn medicijnen al nemen of kan ik nog wat anders doen”? “Beetje structuur is fijn maar, niet zo strak aan een hondenlijntje daar hou ik zelf niet zo van”. Met veel geharrewar naar de grote school, ik was zes jaar oud en na drie maanden zou ik zeven jaar worden daar had de school grote problemen mee ik zou dan weer te oud zijn. Ik had een juf met een lange moeilijke uitspreekbare Franse naam, begin al gauw weer te hakkelen over ou en eux en zo kwamen er meer rare lettergrepen in haar naam voor. Ze probeerde ons dingen te laten begrijpen hoe je cijfers 1 tot 10 moest schrijven, ging me niet altijd altijd even makkelijk af. Rekenkundig ben ik ook niet veel waard zonder rekenmachine. Dus mijn epilepsie zo links in mijn hersenhelft moeten zitten, het tegendeel is waar. Want om nader uit te leggen, het zit rechts en rechts werkt op links en omgekeerd. Het Amerikaans-Engels begrijp ik qua lezen betreft, nou ja het gaat niet meer of minder, kan het wel spreken, Frans een beetje maar dan moet een Fransman rustig langzaam praten, dan komt het wel goed, Spaans mee bezig geweest spreken begrijpen lukt, schrijven niet. Mijn talen knobbel heeft mij niet in de steek gelaten. Als ik te lang achter mijn laptop heb gezeten, zal ik ook altijd rechts bij mijn slaap hoofdpijn krijgen en dan moet toch even stoppen. Daar kan ik niets aan doen. Maar de juf die mij probeerde te leren schoonschrijven, wat toen nog verplicht was, een zogezegd verplicht vak, was voor mij een ware ramp. Je moest binnen een bepaalde tijd (zij had een chronometer op de honderdste van een seconde liep dat ding) in haar handen, de eerste drie hoofdletters en kleine letters af hebben, die letters stonden op het schoolbord, ik was nooit binnen de tijd klaar, lukte me niet. (Vertraagde reactie als je al zo plus minus vierentwintig pillen aan medicatie naar binnen moest werken, voelde me dan even niet begrepen en alleen, “doe toch mijn best dacht ik dan”. Dan dacht ik aan de arts die dit allemaal had voorgeschreven. Ik kon hem wel wat, maar je ben minderjarig en je hebt niets te zeggen. En als ik in de klas een aanval kreeg, kwamen ze naast me staan om de tijd en de duur plus wat ik deed in mijn aanval op te nemen. In de pauze werd er dan naar mijn ouders gebeld, om het nodige te vertellen, zij maakte op hun beurt ook weer hun aantekeningen. Na de pauze ging de les weer gewoon verder, dus het feit dat ik het niet altijd kon bijbenen had ik op mijn rapport ook vaak onvoldoendes het leek vaak het toto formulier wel. Daar waren mijn ouders niet echt blij mee, wat wil je nu onder de dope, om die aanvallen te bestrijden wat maar niet lukte, de verplichte godsdienstlessen, ik wil niet als ongelovig overkomen maar ik wilde geloven in wat ik kon geloven wat voor mij tastbaar is en waar ik kracht uit kan putten als ik het nodig heb op zijn tijd. Van huis uit ben ik Rooms Katholiek opgevoed dus je moest naar een R.K school, althans in mijn woonplaats kwam, de kapelaan voor langs om ons bijna een hele ochtend te vertellen waarom, wij braaf  moesten zijn en geen zonden mochten begaan want, dan moest je komen biechten en de ramp was dat, dat, ons verplicht was gesteld minstens één keer in de week te biecht gaan. Zo klein en zo onbedorven was je (speels, avontuurlijk en beslist niet bang), vol levensverwachting en zo levenslustig sommigen nieuwsgierig waaronder ik ook, werkelijk in alles.

Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s