Vervolg 13

Als je dit zit dan zou je denken, HELP wat is dit dit kan dus ook gebeuren in de hersenen van iemand die epilepsie heeft. Ja u volgende vraag is waarom schrijf je het van je af “lucht dat op”? Zeker wel, alleen je vertrouwd het toe aan papier en papier is geduldig, “zo zegt mijn man altijd” en dat blijkt maar weer zo probeer ik een goede conversatie tussen Specialist en mijzelf en mijn man die ook de nodige vragen heeft te lanceren. Anderen kunnen makkelijk het van zich zelf afpraten bij een vertrouwenspersoon, hoeft nog niet eens een Maatschappelijk werker(ster) te zijn, kan ook een goede vriendin of vriend zijn. En als ik nog terug ga naar mijn jeugd ga, die ik met heel veel hindernissen heb moeten doorlopen. Maar één ding zal ik nooit vergeten,over en van het moment weet ik zelf niets, mijn moeder, vertelde me dat mijn iets oudere broer, zelf was ik negen moest tien jaar worden, midden in de nacht kreeg ik een verschrikkelijke aanval (het kon mijn dood zijn als er niet was ingegrepen) na een hele goede periode zonder aanvallen en medicijnen.
                                                                            14
Mark heeft iets raars gehoord, een hele harde schreeuw, ging door merg en been en is gaan kijken en zag jou blauw aanlopen, hij had niets bij de hand en stak zijn vinger in je mond, die jij er nog bijna afbeet, midden in de nacht hebben we de dokter moeten laten komen om hem te laten verzorgen. (Klap in mijn gezicht) hoe kan een moeder nu zo over haar eigen kind denken die de strijd aanging tussen leven en dood. Heb hier maar niet op gereageerd, een dag later, die ik er tussen had gelaten, heb ik niemand wat gevraagd, voelde me lelijk weggezet. Een dag later dat iedereen zijn eigen ding deed en juist mijn gewonde broer en ik niet ben ik het hem gaan vragen, “wat heb je met je vinger gedaan, die is zo ingepakt”? “weet je dat dan niet” “wat moet ik weten” “je stikte, je had weer een aanval, dit gaat wel over, maar die aanvallen niet meer en ach je kunt er niets aan doen, ik neem het je nietkwalijk herinner je iets”? “Nee ik weet echt helemaal niets” “wat deed ik en hoe heb je me dan zo vlug gevonden, of wist je het, dat ik het was, vertel het me”? Hij heeft het me allemaal verteld, klonk iets anders dan, die versie van mijn moeder. De versie van mijn moeder klonk alsof ik een ongewenst kind ben en was. Wel de versie van mijn broer iets ouder klonk als volgt “ik moest naar de w.c. ging zo stilletjes mogelijk uit bed om naar de toilet te lopen, hij had twee stappen gedaan  en 1 á 2 seconden later hoorde gigantische gil, hij sloeg de toilet over en stond direct naast mijn bed, om mij te helpen waar hij kon. Wel ik leef nog steeds, gelukkig, maar ook dankzij het ingrijpen van Mark. Ik vroeg of hij  erg geschrokken was? Een beetje vent gaf dat niet toe, je toont geen emotie als man zijnde, zag hem toch iets wit wegtrekken. Maar wat hij gedaan heeft daar ben ik hem diep en nog steeds diep dankbaar voor, kan ook best goed met hem overweg. Inmiddels heeft hij werk met computers, bij bedrijven fouten herstellen, zo begon hij, opgeklommen naar computer-analist. Kan er niets van maken kan zelf amper met een computer overweg, heb het mijzelf spelenderwijs zelf aangeleerd. Maar hij heeft best verdiend en ik neem aan (aanname) een goed pensioen.
                                                                     15 MIJN COMPUTER
Elke dag achter de computer zitten, is ook niet zo gezond en ik mag dat, dan ook niet, maar om mijn levensverhaal op te schrijven dat vraagt veel van mij met pauzes schrijf ik mijn levensverhaal op, tenslotte ik moet het kwijt en het gelezen mag gelezen worden, misschien ben ik niet de enige, die zo’n verhaal te vertellen heeft. Maar mijn computer in mijn hoofd, registreerd werkelijk alles en legt het ook vast, dat is, hetzelfde als dat je iets opslaat in je computer en of laptop. Als je teveel hebt opgeslagen in je laptop of computer dan gaat hij aangeven bestanden opruimen in prullenbak en devinitief ledigen. Zo gaat het bij een mens die epilepsie heeft eigenlijk niet anders je wilt geen keuze maken om een herinnering zomaar weg te gooien, het kan een lelijke herinnering zijn met een hele mooie afloop want, dat heb je niemand verteld om een keuze te maken, wil je er toch nog eens een nachtje over slapen, als je ligt te slapen, wordt ik wakker het gaat niet goed, mijn man hoort dat en vraagt wat er aan de hand is, “gaat niet goed” “neem een paracetamol slaap je goed op” wat ik op dat moment ten zeerste betwijfel maar als ik dan dat ga doen zou juist een bestand van één van mijn herinneringen opgeruimd kunnen worden en klap ik tegen de grond. Ik was gewaarschuwd een bestand opruimen en in de prullenbak doen daarna ledigen. Het seintje van paracetamol pakken geeft hij maar het seintje pakken en innemen geeft hij niet meer, u moet het zo zien a geeft aan uit bed gaan b naar de toilet annex doucheruimte gaan geeft hij niet, hij springt van a naar c en slaat b over dus ik loop de woonkamer in voordat ik een paracetamol heb kunnen nemen is het zelfde seintje al onderweg naar d. Ik zorg dat ik razend snel in mijn bed kom, daar ben ik veilig, laat het dan maar in bed gebeuren, mijn man vraagt of ik een paracetamol heb gebruikt “nee daar kwam ik niet meer aan toe”. “Moet ik de dokter voor je bellen”? “Is wel zo verstandig met spoed”. En verder kom ik niet. Heb al vele vrienden verloren allemaal in bed gestikt, dat is het ergste wat ik me kan voorstellen. En de manier waarop dat ze in de armen van een dokter sterven na alles wat hij geprobeerd heeft of de hoofdverpleegkundige, assistent van de behandelend arts, wel die had ook tranen in zijn ogen, maar hij is een man en mag niet huilen, vind ik onzin, je kon het helemaal aflezen aan de mimiek in zijn gezicht, hij geeft zich zelf de schuld plus dat hij het de vriendenkring nog moest vertellen, de ouders bracht de arts zelf op de hoogte zodat ze nog afscheid konden nemen van hun kind. Dus als ik zelf niet een bestand wis en in de prullenbak gooi en definitief heb opgeruimd dan overkomt je dat niet zo snel. Wat daar bij helpt is meditatie dat zorgt voor een wat positievere sfeer in je “Geest” want, Lichaam en Geest moeten één zijn, hoe vaker je dat doet hoe positiever dat je wordt. Ik probeer dat vol te houden elke avond dat ik naar bed ga even mediteren je komt tot rust je Geest blijft niet bezig je Lichaam ontspant en zo val je makkelijk in slaap.                     image
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s