blz. 18 Hoofdstuk 2

Kan meditatie je nu echt zo goed helpen bij epilepsie, als je dat hebt?, ja dat kan klinkt vreemd, maar als u eens doet wat er beschreven staat en u er helemaal aan overgeeft, wat ik de eerste keer deed en toch een beetje bang was, bang voor het onbekende, (onbekend is onbemind) het onbekende dat ik zo mijn lichaam en geest één kon laten worden en bewuster over de dingen ging nadenken (ook leer ik nu geest en lichaam van elkaar los te koppelen, wat soms vreemd is en een gekke gewaarwording maar, het zal later iedereen overkomen. Niet alles is niet echt goed voor mij (zoek wel eens het randje op) in de zin dat ik er vreselijke hoofdpijn van ging krijgen en een grote epileptische aanval zich voor kon doen wat ik met mijn discipline die ik al van mijzelf bezit keer op keer kon voorkomen, ik wist waar het randje lag. En als ik mediteer doe ik het iets korter dan één uur nu nog maar drie kwartier en dat is ook lang zat. Chrissy en Boris (LUMC) weten dit nog niet maar, één ding hoop ik wel dat ze dit ooit zullen lezen, dat ze me ooit gelijk zullen geven dat je, ik niet alléén, maar ook anderen die durven te mediteren, wordt je rustig van en je slaapt goed. Ook kun je overdag meer hebben, maar als je te kort gemediteerd hebt dan, heeft het niet of nauwelijks effect.
                                                                        19
                                                                Diploma
Toen ik mijn tweede diploma Sociaal Verzekeringsrecht met een 10 gemiddeld had gehaald, ik was echt blij, iedereen zei “dat is te hoog gegrepen, kun je beter niet doen”. Ik weet nog goed, ik belde mijn Pa op en wat denkt u, ongeloof één en al ongeloof. Maar wist ik inmiddels wel raad mee, ik heel hautain, ik heb het bewijs voor me liggen en ik kom NIET naar jullie toe (wat ze toch wel graag hadden) dan, komen jullie maar eens naar mij. “Als je geslaagd bent neem ik een bloemetje voor je mee”. “Dat zou ik leuk vinden”. Hij had mijn hautaine stem gehoord en kwam eerst zien en dan geloven zei de ongelovige Thomas, het bloemetje bleef in de auto, toen ze wilden weggaan, na een hele tijd gezellig te hebben gebabbeld, vroeg hij aan Brecht mijn man dan, “kan Sasha zo makkelijk leren”?. “Ja ik vind dat ze heel makkelijk kan leren, ze begrijpt de dingen snel en pikt het ook snel op en kan dat weer snel verwerken”.
                                                       blz. 20  Hoofdstuk 3

ONGELOOF

Om alle ongeloof maar even weg te nemen. En trouwens even niet vergeten hij had dit al eens eerder gezegd, maar dan in de woorden, “Sasha is clever, cleverder  dan u denkt”. Voordat hij de auto instapte praatte hij nog met me, ik met hem terwijl ik hem een paar pakkerds gaf, gaf hij zijn beloofde bloemetje en feliciteerde me toch nog, sportief van hem, mijn moeder was vol van verrukking “ik heb altijd geweten dat ze slim was maar zo slim daar had ik nu ook weer niet op gerekend”. Ze vervolgde “ik wist wel dat we één Hoogbegaafd kind (hadden) en dat ben jij dus en dat, met die medicijnen nog wel, echt knap ik heb het altijd al geweten” zei ze tegen haar man. “Dat is gewoon onzin”, Pa daar weer snel overheen. Nee het was niet altijd rozengeur en mannenschijn bij ons thuis, toen we nog met Pa en Ma en acht kinderen dus, tien personen in getal en daar kwam bij twee honden extra dubbeltje omdraaien (zoals dat, nu ook weer is) om een fatsoenlijke maaltijd op tafel te zetten en voor de honden moest er ook hondenvoer in huis zijn. Nee die rozen  hadden soms ook flinke doornen waar je, je dan lelijk in kon vallen dus, oppassen dat je dat niet overkwam. Dan kwam je er zomaar niet uit, zeker toen ik mijzelf voelde als een onderdeel van een flipperkast ik zat en zit nog steeds in deze situatie. Toen ik veertien á vijftien jaar oud was ging ik voor het eerst naar een epilepsiecentrum de “Klokkenberg” nu heet het “Kempenhaeghe” in de “Klokkenberg”had ik een dokter Bruniaxis en daar was ik benauwd van (echt bang). Ik had altijd een akelig voorgevoel als hij voor me kwam. Inmiddels werden mijn ouders uitgeleide gedaan naar de hoofdingang waar, we ook door naar binnen waren gekomen, ik had het nog weten te versieren om, mee te mogen lopen, dat vond die, broeder wel van karakter getuigen. Dat had hij niet eerder meegemaakt. Niet dat ik zelf mijn ouders uitgeleide deed, ik dacht, dat ik, weer mee naar huis mocht en dat bleek niet waar te zijn. De broeder leidde mij af terwijl hij mijn ouders nog sprak. Ik draaide me nog om, zie mijn ouders door die grote eikenhouten deuren weggaan zo groot en ouderwets dat je denkt, die kom ik enkel en alléén in een klooster tegen. Ik wilde mee naar huis bonkte op de deur, niemand hoorde me, stond ik dan helemaal alléén, toen voelde ik ineens de hand van die broeder op mijn linkerschouder hij probeerde me nog te troosten, dat lukte niet maar ja, het allermoeilijkste had ik achter de rug, maar er zouden nog veel moeilijke momenten komen. Maar ik stond nog te bonzen op die eikenhouten deur “ik wil mee, ik wil mee naar huis, Pa, Ma, waar zijn jullie”? al bonzend met mijn vuisten tegen die grote eikenhouten deur. De broeder pakte toen maar mijn rechter hand vast en trok mij voorzichtig bij de deur weg. Toen ik begon te beseffen dat dit geen zin had, draaide ik me nog één keer om naar de grote eikenhouten deur en heel hard riep ik, “ik haat jullie” pas toen liep ik met de broeder mee.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s