Hoofdstuk 3 Ongeloof

De broeder begon gelijk tegen me aan te praten en vroeg hoe ik heette, ik keek ineens van onder naar boven iet wat verlegen zei ik mijn naam “Sasha” gelijkertijd vroeg ik naar zijn naam “ik ben broeder Vermonteren en ik zal net zo goed voor jou zorgen zoals je vader en moeder dat altijd deden”, ik keek verbaasd van hoe kan u nou weten hoe mijn ouders voor mij hebben gezorgd, ik vroeg gelijk “ik moet hier toch niet altijd blijven”?. “Daar kan ik niets over zeggen, ik ben er voor je, wat er ook is”. Vlug van onderwerp veranderend. Trapte je toen nog in als kleine meid van veertien á vijftien jaar, mijn eerste verjaardag dat was toen ik zestien ging worden, maar mocht op mijn vijftiende verjaardag naar huis, om het thuis te vieren, mijn éérste weekeindverlof na al die maanden, het was niet moeilijk de eigenlijke geboortedag viel op een zaterdag. Zondagavond om 17.00 uur moest ik weer binnen zijn, het moest een hele strijd geweest zijn om mij thuis te hebben om zo ie zo mijn verjaardag met alle andere (broers en zussen) te vieren. Maar nog steeds zei ik niet veel meer tegen mijn ouders ze wisten niet in wat voor bochten ze zich moesten wringen, om mij gunstig te stemmen, die indruk kreeg ik dan toch. Toen ze me weer terug brachten, heb ik ze lang scheef aangekeken (waarom ik). Dat denk je dan maar, maar hardop zeggen deed je ook weer niet. Maar waar die andere broers en zussen en mijn ouders hadden mij ook niet veel, zo eigenlijk niets verteld hoe het thuis allemaal toeging en ondertussen hadden de artsen mij als een medisch raadsel bestempeld, nou leuk is dat, als je dat achteraf, gelukkig niet te laat, vanaf dat moment, koos ik er voor om de mensheid eerst bij mij respect af te laten dwingen, krijgen deed je het niet meer, niet meer zo van zelfsprekend, zo als ik dus opgevoed was, door de dingen die ik te weten kwam werd ik gewoon wantrouwig. En dat allemaal door, als veertien jarige naar een kliniek te gaan waarvan ik hoopte, daarvan Genezen uit te komen, weer een teleurstelling rijker, weer vechten tegen de bierkaai en dan nog niet naar huis mogen, begrijpen deed ik dat ook weer niet. Ik had geen besef meer van tijd en wat voor een maand of dag, dat ik leefde alles werd voor je bijgehouden en nog zondags verplicht naar de kerk, die bij de instelling hoorde. Dat was nu het laatste waar ik op zat te wachten. Net als op school was dit een verplichting, thuis op school één keer in de week was, dat hadden ze verplicht gesteld, je ging zondags (dat moest) mee naar de hoogmis, leuk is anders en zo ging het in de kliniek dus ook. Maar al gauw had de begeleiding door dat ze wat moesten organiseren voor een stuk of dertig pubers, niet makkelijk. Het enige leuke is dat ik daar, toen destijds er een leuke jongen op na heb gehouden, bij een congres ontmoette ik hem weer, ik vroeg hoe hij het maakte en ik werd getrakteerd op diezelfde wedervraag. En zo stonden we weer even bij te praten, voor mij was dat weer even goud van oud (hij moet zich ook rot gevoeld hebben in die periode), maar leuke momenten waren er ook en wat ik nu doe deed hij toen al en gaat gelukkig alles goed met Karel zoals ik tussen door nog vernomen heb. Helaas heb ik van Jeffrie nooit meer wat gehoord, jammer was ook een leuke gozer en dat kwam ook van twee kanten, je moest elkaar wel opvrolijken en dat, daar de liefde daarbij een rol ging spelen dat, kon de begeleiding wel bedenken, maar deed dat niet of had dat niet door, dus je ging elkaar meer dan leuk vinden, maar je praatte of hij zich ook zichzelf zo één onderdeel voelde van een flipperkast vond wat ik zelf erg had. Wat bleek hij voelde wat ik voelde maar zei “je kunt er toch niets aan doen, laat staan iets veranderen”. Zo als ik het noemde, zo wilde Jeffrie dat ook weer niet noemen, maar veel last had hij wel gehad. Jeffrie heeft voor zijn plekje in de samenleving hard moeten knokken, arme Karel een tikje meer aan ons zie je niets wij vallen tussen wal en schip. Maar toch, bewondering voor hem, hoe hij zich er bovenop heeft weten te knokken en het is echt knokken, wat je moet doen, tien maar harder knokken dan een normale burgerr. Je bent van jongs af aan chronisch ziek, hoe je het, hebt opgelopen trekt een ander zich, toch niets van aan, behalve je behandelend arts. Het gekke is hij/zij voelt niets of de begeleiding ze kunnen het niet zien aankomen en doen dan, maar wat of zeggen stel je niet aan, als je, je bewustzijn verliest en je hebt dat als laatste gehoord, dan blijft je dat bij, niet leuk. Ook durven ze je te vertellen dat het loos alarm was (een epileptiche aanval kun je niet spelen, je hebt echt pijn en je bent buiten kennis). Alsof je met de eerste de beste intens gevreeën hebt, zo moe en niet wetend dat je toch zwanger bent geworden, wat niet kan door de medicijnen, wat dan ook niet uit het urine onderzoek blijkt,(het kan dus heel bedriegelijk zijn). Zo lomp kunnen artsen zijn en overkomen, soms zo lomp, althans zo komt als je nog zo jong bent, weet jij veel wat voor wartaal dat hij spreekt, je begrijpt dat allemaal niet zo goed, als je plus minus vijftien á zestien jaar bent, het komt zo bot over. Klinkt gek, maar naar mate dat je ouder wordt en jezelf nog zoveel kan herinneren dan, ga je alles eens rustig relativeren het is van, welk jaar, hoe oud was ik toen het me overkwam en wat voor strijd heb, ik moeten voeren om eindelijk te worden en te blijven. Helaas zit ik wel mijn hele leven lang, tot aan mijn dood vast, aan die medicijnen. Vind ik een groot nadeel had liever zonder gekund, maar het is niet iedereen gegund, heb ik begrepen van de arts, nu heb ik een nieuwe en die denkt er ook zo over, jammer maar helaas.                  image (9)
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s