Hoofdstuk 3 blz 26

Daar wist je natuurlijk niets van, je ouders zeiden je niets en je mede broers en zusters ook niet, waarom snap ik niet, nu was ik echt niet veel thuis, iedereen begon daar aan te wennen, ook ik eigenlijk, ik leefde gewoon in een ander maar, iets strakkere leefindeling, strakkere structuur, van de dag, elke dag, was weer anders de éne keer had je een naar en vervelend onderzoek, dan zomaar aantal dagen niet, (dan was ik wel blij, maar ik wilde wel zonder aanvallen weg daar en liefst niet meer terug komen) en dat is tot op de dag van vandaag nog steeds zo. Vandaar dat ik een DNA test heb laten uitvoeren, omdat bekend is bij ons in de familie dat, via (de mannelijke lijn het aanwezig zou zijn, van vader op zoon) en ja hoor jong of oud twee van de acht hebben het niet, voor zover ik het na kon gaan, het kan ook wezen dat drie van de acht het wel hebben twee broers en ik als enige vrouw. En dat is raar dan is het onderzoek niet goed gedaan. Het zou erfelijk kunnen zijn en van af nu wil ik de onderste steen boven hebben en als er een (beerput open gaat, gaat hij  goed open en gaat hij stinken) en dan komt er rottigheid naar boven. En hopelijk weet ik dan alles gekoppeld aan mijn vervelende schoolperiode, welke idiote straffen ze er op na hielden (een mens zo denigreren niet normaal, bij het discriminerende af) plus ze konden je een flinke dosis psychologische tik uitdelen dus, voorbeeld als je een acht voor taal verdiend had, omdat je twee fouten had gaven ze een zeven omdat je een schuin handschrift naar rechts toe had laten zien, ze mochten niet meer slaan, dan maar zo, dus een punt lager op je rapport, dat kwam aan bij mij acht jaar zal ik geweest zijn. Wat wil je nu helemaal, ik hoop dat er wat veranderd is op de scholen, vandaag aan de dag. Eigenlijk leven we qua gezondheidszorg goed, kijk maar eens naar derde wereldlanden, waar jonge kinderen en ouderen eigenlijk verstopt worden, want ze zijn behekst en een schande voor de familie. Hier heb ik een héél dubbel gevoel bij dat, dat zomaar kan.
                                              blz. 27 Instellingen
Als je een volwassen uitziende man, in een kale ruimte  met een kruk en een tafel, geen w.c. geen bed, helemaal niets, echt helemaal niets en nog vastgebonden ook. Dat kan dan allemaal wel in Nederland en dan nog durven zeggen, deze patiënt is agressief, zo maak je iemand agressief, dat bedenken ze er dan weer niet bij. Mij wel eens agressief gezien?, in een aanval één keer gehad (wat ik me kan herinneren) konden ze me pas aan, toen er een derde hulpverlener sterk genoeg was om me aan te kunnen, drie tegen één, tijdens een aanval heb je nog te maken met je laatste hersenprikkels en die waren: verzet je hier tegen, dat kan inhouden: verzet je zelf tegen de opkomende aanval, je vult aan dit mag me niet gebeuren, of ik wil geen aanval en uiteindelijk na al deze combinaties ontstaat er het woordje “nee”, maar dan in hoofdletters, het verzet is begonnen, helaas zet de aanval toch door en dan, komt de karaktervervorming, eigenwijsheid en je koppigheid naar boven en nog veel meer karakter eigenschappen die je van nature niet bezit, dat is puur de medicatie ongeacht de hoeveelheid, die je moet slikken. Dus “nee” blijft in je hoofd, want, dat waren je laatste hersenprikkels toch!. Dat gene bleef bij mij altijd hangen, vond het nooit leuk om een aanval te krijgen, best wel vreemd toch, dat de aanval zich dan juist doorzette. Zelf was ik wel blij, dat ik daar een goede Neuroloog had die, samen met mij de discussie durfde aan te gaan wat, goed was en wat niet, niet altijd waren we het eens dan kwamen we wel tot een compromis. Maar wat ze ook konden is wat op school ook deden, waar ik verbleef konden ze af en toe een goeie geestelijke tik uitdelen, wel nu moest je het nog maar eens meemaken tot op een zeker moment ik uit mijn vel barstte na bijna één jaar lang. Moet me nooit boos maken en opzettelijk nog wel pak je terug wanneer het mij goeddunkt en bij de ander komt het als of Keulen en Aken op één dag gebouwd zijn (als bij donderslag bij heldere hemel).
                                               blz. 28 Jong naar de Instelling.
Zoals bij het eerste weekeinde vroeg ik, “mag ik met weekeindverlof”?. “Nee Sasha jij niet” “waarom niet” “jij mag niet”, dit er vaarde ik als straf, zoals het ook op school toeging was dit ook straf. Gek hé ik had weer eens iets niet goed gedaan en ik begreep het niet toen, iedereen weg was vroeg ik om meer uitleg. Nou die was heel duidelijk de eerste vier weken mocht je niet naar huis dat gold voor iedereen en dat is nog zo. Dus er werd mij duidelijk gemaakt dat ik dit niet als straf moest zien, het was bedoeld om in de eerste vier weken, die periode stond ervoor dat je kon wennen, huisregels, dagen van bezoek arts, van hoe laat tot hoe laat je school had enz. Nu mocht ik pas in de vijfde week naar huis omdat ik gelijk, ik kreeg er één week bijgeplakt, dat vertelde ze me ook nog tussen neus en lippen door. Jammer dan er zat niets anders op, dan maar in mijn lot te berustten. Zoals ik tot nu toe feitelijk mijn hele leven al gedaan heb en soms nog doe, maar niet zo erg meer als voorheen.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s