Hoe? Kon Mij Dit Gebeuren?

mountains_previewIk kan me nog herinneren dat de auto kapot was en niet een klein beetje ook, toen hebben we gekampeerd vlak bij dit meer een paar honderd meter lopen, meer niet. Hoe kwam ik er achter dat een vader tijd heeft voor zijn kleine, dat weekeinde, ineens niet, hij liep voorbij met de oppas, mijn vriendje (één van de vele) ineens heel enthousiast “kijk dat is mijn zoontje” ik helemaal verbouwereerd, “o ja”?, “waar dan”? hij wees en ik zag het, inwendig stond ik te vloeken. “Het is eigenlijk mijn weekeinde om de kleine te zien” “waar ben je mee bezig”?  “Ken je onze afspraak niet meer, wie vreemd gaat ligt er uit”. “Waar heb je het over” vraagt hij nog, waar haalt hij het lef vandaan denk je dan. “Ja die ken ik nog”, “ik ben allang blij dat ik hem even zie, “mag hem twee dagen bij me hebben” zijn ogen schitterde van blijdschap hij was oprecht blij, ik echt niet, “ben geen oppas snap dat goed”. Ook biechtte hij die zelfde middag alles op in drie zinnen dan. Maar ik wilde de hele waarheid horen, van begin tot eind, hoe heb je haar leren kennen en hoe kon je zo stom zijn, om een kind bij haar te verwekken en zo heb ik nog twee van die snuiters gehad de laatste had toch al twee kinderen, nou wat moest ik daar weer nu mee en ook iedere keer afspraakjes maken met een andere vrouw, dat deed de deur dicht, ik ben maar weggegaan, heb mijn ouders gebeld en mijn vader hoorde het aan mijn stem, “de deur staat voor je open”. En zo heb ik de mannen die mij bedonderden achter me gelaten en nooit meer iets van me laten horen. Maar het waren allemaal mannen die mij wisten te wonen. Ze vereerde me ook met een bezoekje om het allemaal weer goed te maken. Daar was ik niet voor in de stemming. Ééntje wilde doen alsof er niets aan de hand was en de zelfde avond weer met mij in bed te kruipen, geen zin in, ik keek naar buiten zag dat hij nog steeds die stationwagen had, ik dacht ruimte genoeg ik wil jou niet in mijn bed hebben, “sorry daar heb ik geen trek in, je doet alsof je van de prins geen kwaad weet, je slaapt maar in de auto” einde discussie. Ik was misschien nog jong en naïef, maar bedonderen moesten ze me niet. En dan hadden ze zoveel grootspraak en interessant doen en mij ineens overladen met dingen waar ik van houd en voor de rest kon ik stikken, ik had een baan zij niet en dat had ik toch wel snel door “van ga zelf een baan zoeken ik blijf dit niet doen”. Achteraf gezien denk ik stomkop dat je er bent dat je, je zo makkelijk liet paaien, maar met Brecht is alles anders, hij doet geweldig veel voor mij, wat in zijn vermogen ligt en ik doe voor hem wat in mijn vermogen ligt en zo komen we er wel. De één nog stommer dan de ander, zij maar denken, maar denken dat ik ze niet door had, mijn intuïtie bedroog me nooit, nog steeds niet, ook als ze zich ook lichamelijk verspraken, lichaamstaal, dan wist ik het zeker en dezelfde dag pakte ik ze ongenadig hard aan, vreemd gaan nee dat bestaat bij mij niet, dat gold voor alle die ik heb gehad, het komt niet voor in mijn woordenboek, dan hebben ze een slechte aan me. Dat geldt in mijn huidig huwelijk ook nog, nog steeds en dat is wederzijds zo.
                                                                         Blz 38
Wel toen ik op de middelbare school zat, M.A.V.O 3 systeem, halverwege het tweede seizoen, bijna grootte schoolvakantie, konden ze me op een regenachtige dag niet uit bed krijgen reden was ook, ik voelde me al een tijdje niet in orde en op die bewuste ochtend voelde ik me zo bedonderd en belazerd zo warm, zo heet ik dreef mijn bed uit. De lakens waren er nat van geworden, misselijk niet te beschrijven. Mijn moeder probeerde me toch uit bed te krijgen, ze schopte tegen het bed aan “kom eruit en naar school” “je kunt doen wat je wilt, ik kom er niet uit, ik voel me gewoon heel akelig”. “Dan ga ik eerst de thermometer halen”.  Het leek of ze met een seconde weer terug was, zo snel ging dat. “Even temperaturen”, achteraf scheen ik te hoge koorts, te hebben, zonder dat ik het wist belde ze de huisarts. “Ze moet drinken, beschuit met een beetje kaas” en mijn moeder deed wat de huisarts had gezegd, hij zou zo snel als mogelijk komen. Zoals gewoonlijk at en dronk ik niet, gewoon geen trek, ik moest niets hebben. Echt helemaal niets, jus d’orange kwam er voor in de plaats, één slokje van genomen en laten staan. Een barre tijd was dit een half jaar weg gegooid, qua schoolperiode en alsmaar naar het ziekenhuis lopen onderzoek op onderzoek, was echt niet leuk en dat is het nog steeds niet. School opnieuw doen of een andere school, het werd een andere school weer een school met rugzakje M.A.V.O. 3 wel strenger, sneller en met meer talen, vier uur sport in de week, dat was leuk, dat zag ik wel zitten. Daar heb ik nog een diploma aan overgehouden, Nederlands Handelscorrespondentie heette dat toen in die tijd. Een mooie zeven, toen destijds wilde ik nog secretaresse worden, dat leek me een mooi beroep. Daar is uiteindelijk niets van gekomen, als je in een sollicitatiebrief eerlijkheidshalve vermeld dat je Epilepsie hebt, gaat je brief op de Nee stapel, van niet geschikt voor deze functie, ik weet precies hoe het werkt, ben eeuwige tweede bij gebrek aan beter.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s