Dienend Beroep blz 39

En ik wilde altijd een dienend beroep, beroep de mensheid van de maatschappij dienen, gewoon iets goed doen, naar andere mensen toe. Zo had ik ook interesse in fotograferen, in mijn vrije tijd heb ik dat weer opgepakt en ben er of op mijn mobiel, of met een Sony toestel graag mee bezig. Maar ik kwam te werken op een re- inter- gratie bedrijf te werken  afd. productie. Nou daar was ik niet voor opgeleid, nou dus, al die diploma’s waren voor niets geweest, ga je daarvoor naar school, sommigen jongens die vervroegd de school verlaten hebben kan ik nu wel goed begrijpen, behalve hangjongeren die maken van hun leven een potje, sommigen een puinhoop, maar de meeste willen van hun hobby hun, werk maken, kan me er wel iets bij indenken. Dan heb je werk naar je zin waar je, je denkvermogen helemaal naar toe gaat en je passie in kwijt kan.
                                                            Blz. 40
Waar iedereen bij ons thuis last van had was je éérste communie doen, je was amper twaalf jaar oud en je moest er op je paasbest uitzien er mocht niets aan de kleding mankeren, plus het moest spierwit zijn voor de meisjes en een donkerblauw pak met vlinder, of gewone stropdas zijn. Nou daar ging je dan vanuit de school precies in de rij twee aan twee, de rechter rij sloeg in de kerk rechtsaf, moest synchroon de ander naar links. De gehele familie was daar van overmaat tot ramp ook nog bij, dus alles moest wel vlekkeloos verlopen, een grootte druk op nog zulke kleine schoudertjes, je was pas twaalf jaar. Maar einde van het schooljaar na je éérste communie, ging je op schoolkamp, jongens en meisjes gescheiden, als het op slapen aankwam. Maar wel gezamenlijk aan tafel. Kwam je terug van schoolkamp (een belevenis apart hoor) na twee weken er waren scholen die maar één week konden opbrengen, dat was al lang voor die tijd, tegenwoordig zijn er hele uitwisselingsprojecten, met andere landen voor een half jaar, volgens mij lopen we nog steeds achter, vergeleken met het buitenland, maar wie ben ik om hier over te oordelen. Was je net terug van schoolkamp dacht je grootte vakantie te hebben van zeven weken, weer mis, moest je nog eens het heilig vormsel gaan doen, ja dat vond ik wel zoiets raars, dat kon ik maar niet begrijpen, ik was op een gegeven moment aan de beurt, kreeg ik me toch een klap in mijn gezicht, ik reageerde gelijk “wilt u ook een klap” dit deed nog zeer hoor, die was goed aangekomen, “sht Sasha komen dan lopen we door” “ja wist ik veel, waar dit nu weer goed voor was”. Dus ik ben met veel geharrewar gedoopt, éérst communie gedaan en het heilig vormsel gehad, van een kerk die zedenmisdrijven op zijn conto heeft staan. Het is dat mijn ouders lid van deze kerk waren en wij dit dan ook maar allemaal moesten zijn, daar ben ik niet echt blij mee, ik had liever zelf gekozen waar, ik in vertrouw en kan geloven en geen rare misdrijven op zijn naam heeft staan. Dit is erg toch! En als je er op terugblikt dan heb je het allemaal maar geslikt. Want het hoorde zo, dus moest je het doen. Niet leuk dus!
                                      41   Nonnen als Verpleging.
Wat ik nu aan het papier toevertrouw was héél erg. En ach toen er een stuk of vier nonnen aan mijn zijde stonden, één bij mijn rechter hand en rechter been zo ook hetzelfde aan mijn linkerzijde. Ze deden van alles om mij in een miraculeuze houding te leggen, wat niet lukte, kwam niet door mij, maar door de dokter, ik moest helemaal naakt liggen, dat vond ik gek en ik had het koud bovendien. En dan die grootte grove (bouwvakkers handen) handen van die nonnen, lagen op mijn benen en gingen steeds meer naar het vrouwelijk geslachtsdeel, ik voelde me ongelukkig, nog maar netjes uitgedrukt, dan te bedenken dat ik net acht was geworden. Als ik die beelden nog voor mijn ogen zie (zoals nu) dan, krijg ik de koude rillingen opnieuw over mijn rug. Ik vraag me af en denk dan alleen maar “hoe konden ze me dit aandoen, ik zie het als een film voor me afdraaien doodeng”. Dat doe je een kind niet aan, maar ja een kerk die zedenmisdrijven op zijn conto heeft staan, daar kun je niet anders van verwachten. Helaas mocht ik niets zien wat er ging gebeuren een sterke non draaide mijn hoofd weg, ik probeerde los te komen, ook dat ging niet, een paar sterke handen hield alles op zijn plaats, ik lag te huilen, verdriet en pijn, konden ze nou echt niet van mijn vrouwelijk geslachtsdeel afblijven, houd je handen toch thuis en dan plotseling een naald in je rug en zo vijf keer achterelkaar, ik raakte vijf weken in coma, nu was het er op of eronder, vechten als je wilde blijven leven, niet vechten betekende als een kasplantje blijven voortleven. Ik had besloten te gaan vechten, te vechten, omdat ik nog te jong was, om van deze aardbol weg te gaan, plus dat ik van nature heel nieuwsgierig ben, wat het leven me nog te bieden heeft.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s