Werk blz 41

Ik houd me op mijn werk voor de domme en daar heb ik ook weer een reden toe, als ik geen reden had deed ik dit natuurlijk niet. Punt is daar mag en moet je ook niet nadenken, dat word voor je gedaan, of je nog een kleuter bent, zo behandelen ze je, luister niet dan sta je buiten, gewoon ontslag of je bent plots gedetacheerd, ofwel je hebt volgens je arbeidscontract waarin het staat geschreven dat, je ook zomaar een gehele week geschorst bent en ze iedere keer maar weer de regels. En dit alles zonder medeweten van de werkmens, kort gezegd uitbuiting van de mens op de werkvloer. Je weet op den duur niet meer waar je, je aan te houden hebt, PZ (Personeelszaken) denkt dat ze alles mogen.
                                                   Blz 42
Na die bewuste vijf weken, dat ik weer bijkwam zag ik een NON aan mijn bed zitten in het wit, de andere kinderen werden tot stilte gemaand. Ik moest rustig bijkomen, ik zag haar en schrok “alweer een NON” deed mijn ogen gelijk weer dicht, ik moest op dat moment niets meer van nonnen weten. Toch had ze het goed met me voor ze zei zachtjes “herken je mij niet meer”? “Wie bent u dan”? “ik heb dorst” “ik zal wat drinken, voor je laten komen, wat wil je hebben”? Toen het glas water waar ik om had gevraagd, mij aangereikt werd, nam ik één slokje, in die tussen tijd zag de non kans het verhaal te vertellen hoe het allemaal (wat ze wist, want ze wist niet alles) gelopen was, eigenlijk dood, maar de hersenen deden het nog, tegenwoordig heet dat klinisch dood. Mijn hart begon goddank zijn werk weer te doen, hoe dat kwam zal voor de medische wetenschap altijd wel een raadsel blijven, het zal mijn wilskracht wel geweest zijn, waardoor ik ben blijven leven, het duurde alleen vijf weken. Vijf weken heb ik in een vrede geleefd met de meest mooie dingen die zich buiten afspeelde in een geheel ander perspectief zag. Zelf herinner ik me de strak blauwe lucht, prachtig weer een mooie zon, schitterend elke dag zo een geweldige mooie zonsondergang. Soms hoorde ik de kinderen, die bij mij op de zaal lagen, ik was ook nog maar een kind, vragen stellen of ik hen zou horen, of ik iets zou voelen en wanneer ik zou bijkomen. Ik weet dat ze in hun verveling die vaak genoeg toesloeg, om de tijd te doden, dan, maar wat spelletjes speelden vlak voor mijn bed. De medische wetenschap, de artsen dus in dit geval, denken tot op de dag van vandaag dat, mensen in coma niets waarnemen het tegendeel is waar. De non zat niet aan het raamkant maar een beetje recht – schuin aan de andere kant, voor mij was dat, nadat ik me omgedraaid had, rugzijde schuin. Gek dat ik dit verhaal vertel na al die jaren, “je kreeg en krijgt de medische wetenschap niet duidelijk gemaakt, dat zo iemand wel iets waarneemt. Waarom blijft een arts daar zo halsstarrig in van ik heb er voor geleerd en jij niet en op die manier misbruiken ze ook hun artsen – gezag. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Dat is het beste wat je kunt doen, gewoon.
                                                                     43 PUBERTEIT
Sasha in de puberteit, nou, nou ik was wel een lastpak, daar durf ik gelukkig wel eerlijk genoeg vooruit te komen. Ik weet dat zelf van mezelf best, hoe hormonen met je op de loop gaan en mijn epileptische aanvallen kwamen dubbel en dwars terug. Daar had ik wel eens last van, dat overkwam me in de nacht zomaar willekeurig, energie die ik overdag niet kwijt kon, moest ik in de nacht kwijt met een aanval tot gevolg. Het zelfde gebeurd dan als je in de overgang raakt, wat iedere vrouw wel mee maakt. Je gaat onnodig ruzie maken met je partner die gaat toch een keer mee naar de huisarts en dan kom je tot de conclusie dat het hormonenspul weer met jou op de loop is. Geruzie is dan ook nergens voor nodig “steun elkaar” spreekt hij ons dan weer vermanend toe. Dat een man de overgang ook mee zal maken wordt door artsen ontkend, nou ik heb het bij mijn eigen vader gezien pff niks was goed. Knap lastig net als dat je in de puberteit geraakt, je wilt je eigen ding doen ieder ontdekt wat hij/zij wil en of kan. Je geeft dan nergens om. Zo zag ik nergens het gevaar van in, in een dakgoot lopen om een simpele weddenschap, geen hoogtevrees, dat deed ik gewoon.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s