Niet Gepland

travel_4Ik was niet gepland maar om toch te mogen komen, moet ik toch wel oersterk zijn geweest om samen te komen en te smelten als eicel en de zaadcel. Ik had niet mogen komen. Maar nadat mijn moeder constateerde dat ze opnieuw in verwachting was, wilde ze er nog alles aan doen om dit ongedaan te maken. En ook dit lukte niet, er werd besloten dan maar mij te laten komen hoe ongelukkig dit ook uitkwam. Ben dan ook in de plaats gekomen voor hun overleden zoontje, nu met de hoop dat ik van het mannelijk geslacht zou zijn. Natuurlijk heb ik mijn broertje nooit gekend, waar ik tegen wil en dank de plaatsvervanger moest zijn. Heb mijn ouders (nu wijlen ouders) alles gevraagd hoe de vork in de steel zat en zit. Maar echt er over praten, dat deden mijn ouders nooit ( over hun verloren zoontje), ik vraag me zelfs af hoeveel geheimen ze voor ons als kinderen dan toch, maar liefst verzwegen hebben en zo meegenomen hebben mee hun graf in. Klinkt gruwelijk maar het is gewoon zo! Ik kon en kan het nog steeds niet begrijpen, maar vroeger vond je het normaal, je wist niet beter ook dat nog, ze lieten nooit hun verdriet zien, ook al zat ze van binnen diep in hun hartje iets dwars, wat het ook geweest mogen zijn. Je weet nooit of het om één ding ging of meerdere dingen.
                                   49 Van Boven Neerkijken
Als mijn ouders nu vanaf boven neerkijken, heb ik het idee dat ze dit niet leuk vinden. Maar toch geloof ik dat er meer is tussen hemel en Aarde. Mijn ouders geloofde daar zelf ook altijd in, bij helder weer beetje vrieskou in de avond zie ik één heldere ster niet meer, die van mijn ma op de dag dat zij stierf stond de dag erop zo één geweldige ster op mijn huis gericht, ze was waar ze wezen wilde, zie haar niet meer. Dit zijn nou éénmaal dingen die nooit aan het licht mogen komen of hadden mogen komen. Waarom weet ik niet, ze leven immers al lang niet meer en ik vindt het tijd worden om eens alles op papier te zetten, zoveel mogelijk dat ik mij herinneren kan. Het gaat toch over de zwangerschap die niet voorzien was, een poging tot het ongedaan te maken, door middel van de morning after pil te gebruiken, waar ze die vandaan gehaald had, dat weet ik niet misschien met goede argumenten serieus ingepraat op de arts, binnen vierentwintig uur gebruikt, dat is om een miskraam op te wekken, helaas mislukt!
                                   50 Jeugd, Nu en Huwelijk
Zowel uit mijn jeugdjaren tot het moment van mijn huwelijk en tien jaar nadien. Het moment dat ik geslaagd was en ben voor mijn Sociaal Verzekeringsrecht met een tien, dus cum laude. Zo zijn er weinig positieve punten ofwel momenten op te noemen, die ik mij kan herinneren. Dan moet ik een beetje dieper in mijn geheugen graven, maar ook dat komt wel weer boven drijven. Als ik er een fotoboek bij pak die werkelijk ook uit die tijd stamt, die ik hier heb liggen. Het gekke is ik kijk er niet graag in en waarom, dat weet ik eigenlijk niet. Misschien enige weerstand hier tegen? Het vreemde is bij mijn geboorte had, mijn vader mijn oom zijn zwager Ricardo aan de telefoon, het eerste wat hij zei was “het is zeker weer een meisje”, mijn vader voelde zich in zijn kruis getast, niet verwonderlijk ook, afgesproken was ongeacht het geslacht, dit wordt jullie petekind. Hier zijn ze akkoord mee gegaan, maar als je zo uit de hoek komt, dan had je niet akkoord moeten gaan met dit voorstel. Maar dan komt nog het gekste van allemaal, logisch is het ook dat als je bedenkt dat mijn moeder de Morning After Pil, binnen de gestelde termijn gebruikt heeft. Dus dat was duidelijk geen handige zet van oom Ricardo. Mijn ouders lieten mij komen, hoewel anders gepland was, het was de bedoeling om een spontane miskraam op te wekken, gewoon om de vrucht af te stoten, met het bekende gevolg van dien, weer verdriet, of opluchting, het werd een kind naar bleek later, een kind met een lastige handicap epilepsie. Heb ik dit van mijn geboorte? Heeft mijn vader hier van geweten? Dat mijn moeder de vrucht wilde laten afdrijven met alle gevolgen van dien. Als vrucht was ik sterk en werd ik een klein mensje, toen bekend werd, dat de vrucht was blijven zitten, dan moest ik zeker te weten een jongen worden. Nu het geval wil dat ik geen jongen was, maar een meisje, voor een meisje had mijn vader echt geen naam in gedachten, al één voor een jongen, wed nooit op één paard. Mijn vader zou me de volgende naam meegegeven hebben Aliyosjin hij vond dat een mooie Russische naam. Ik zie het al voor me Josje kun je even komen, nee dat klinkt niet  bah. Eenmaal los van de navelstreng en bij moeder op de borst nadat de kinderarts, dat deed de huisarts ook allemaal, alle reflexen waren in orde. Mijn ouders bekeken mij, nog eens en nog eens een naam was nu stukken moeilijker geworden. Mijn vader keek naar mijn ogen en mijn moeder keek naar mijn voorhoofd en de rest van mijn hoofdje. “Dit is een bijzonder kind” zei mijn moeder, mijn vader keek nog eens naar mijn haartjes en mijn ogen die, hem kennelijk een fascinerende werking had, ook op oudere leeftijd, zei hij geregeld “je hebt mooie amandel ogen en zo mooi blauw, je lijkt wel joods zeker met je ogen”. Hij was het eens met de uitspraak van mijn moeder. En omdat ik als vrucht zijnde toch bleef leven, wat op zich al een wonder was, mocht ik toch ook een bijzondere naam dragen. Het werd uiteindelijk “Sasha” als roepnaam, het vreemde was, ik krijste hooguit één keer en voor de rest was ik schijnbaar een makkelijke baby, niet krijsen, rustig, lief eigenlijk alle goede eigenschappen die ouders zich maar wensen kunnen. Komt bij dat ik nog veertien dagen te vroeg geboren ben ook, maar als, alles in orde met je is, dan is er toch niets aan de hand. Totdat ik last kreeg van mijn epilepsie, over met de pret, nu ik ouder ben gaat dat wel weer, beetje stabiel. Hoef maar een griepje op te lopen en ik kan zo weer een aanval krijgen, vroeger was dat overdag nu is en heeft het zich verschoven naar de nacht. Dat is nog enger, in de jaren ’60 ’70 en ’80 en 2013 ook in 2014 nog last gehad, stress op het werk was de oorzaak, voorlopig vastgesteld door de huisarts. Maar als ik er last van heb, dan is er ook geen land met me te bezeilen, gewoon knudde met een rietje, ik voel het wel aankomen door op een bepaalde plaats, (pijn bij de rechter slaap) dan weet ik het al oppassen, praat op mezelf in het mag niet gebeuren en als het toch doorzet, blijft vaak het woordje niet hangen. Soms mijn redding, soms ook niet. Ook spreek ik wel van een off day.
Advertenties
Categorieën: true

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s