48 uur

Josephine beweerde destijds dat ze de Morning Afterpil binnen achtenveertig uur had gebruikt, na twee en zeventig uur heeft het geen effect meer en het kan dan ook geen effect meer hebben, ze dacht dat ze nog op tijd was! Maar ik kwam toch hoe vreemd het ook mogen klinken. En ik was nog geen jongen ook, hoe vreemd kon het eigenlijk voor hun, Josephine en Antonio maar niet lopen, te gek voor woorden, maar ook voor mijzelf bleek later. Twee maal dacht ik waar heb ik nu nog iets, om voor te leven, de tweede keer moest lukken, dat krijg je van al dat gepest, van basisschool, middelbare school tot en met mijn werk. Medicijnen genomen op mijn nuchtere maag, doe ik altijd, om maar op tijd op mijn werk te zijn, dus het eten schoot er altijd bij in. In de middag at ik dan weer wel voldoende en in de avond ook. Maar aangezien ik geen alcohol mag hebben en er ook heel makkelijk vanaf kan blijven, pakte ik een borrelglas vol geschonken met cognac en goot dat er achteraan smaakte me beste nu wachtte maar wat het zou doen. Ik dacht of ik krijg vannacht een hele grootte aanval en ik ben er geweest en dan vinden ze mij dood thuis gebleven in een aanval gestikt in een aanval. Gek genoeg heb ik er niets aan over gehouden, kennelijk heb ik hier een zware taak op deze aarde en mocht ik nog geen rust vinden of krijgen. Allemaal opgekropte boosheid, zo boos dat het tot een woede uitbarsting kwam van mij tegenover Personeel sociale zaken (P.S.Z) en in de rats hebben ze gezeten, daar ben ik later weer achter gekomen. Continu jaren lopen treiteren, totdat ik hier niet meer tegen kon vechten, hulp van buiten af moest gaan zoeken (wat ik eerst niet wilde). Brecht weet inmiddels dat ik niet gelukkig ben op mijn werk. Hij vroeg het me spontaan en ik heb eerlijk geantwoord. Klopt wat je daar zegt, “ze hadden me daar nooit moeten weghalen, daar heb ik altijd met plezier gewerkt en nog als ik er ben”.  “Plus hij durft me verantwoording te geven, ik word dan niet zo als een kleuter behandeld” “en dat is op mijn eigen afdeling niet zo, je weet je word behandeld als een kleuter”. “Daar zit ik niet op te wachten”. Mijn ultiem geluksmoment tijdens ons huwelijk was dat Brecht zich verstopt had ik vraag in het Frans en Spaans waar hij is, na een speuractie van mijn kant. De ober deed een stap opzij en daar zat hij op een barkruk en elke barkruk heeft een bepaalde afmeting. Maar deze waren op lange mensen gebouwd en dat is hij nu ook weer niet. Dus dat was een best goede moeilijkheidsgraad voor hem een coctail voor zijn neus en een schaaltje pinda’s, de ober wijst waar ik moet gaan zitten en omdat hij weet dat ik geen alcohol mag hebben (waar ik me nu wel braaf aan houd) hij legt uit dat, ik dat kan drinken, wat is klaargemaakt, maar zonder alcohol er in.
Advertenties
Categorieën: true

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s