Waarom Ik?

Deze vraag heb ik me ontelbare keren gesteld? Waarom ben ik het 99 procent kind, ik ben er en ik verlaat de aarde pas als mijn taak is volbracht. Waarom kreeg een ander altijd te horen jij, jij bent van de melkboer. Waren ze dan bang voor mijn reactie als ik het zou vragen of op een andere manier te weten zou komen? En waarom kreeg juist ik, nog voor dat ik 6 jaar was last van mijn eerste Epileptische aanvallen. Waar ik me dan vreselijk aan kan ergeren is, dat het Glazen Huis niets doet voor Chronisch zieken in eigen land. Ik hoor alleen maar ik ga naar Duitsland, weer anderen met MS ook dodelijk, kunnen geholpen worden in Mexico wie verwacht dat nou, als ik de kans had gehad om naar Polen te gaan had ik toch ook een actie op touw gezet. Voor de zorg  moet je in Nederland niet zijn. Van overmaat tot ramp werd ik de W.S.W ingeduwd, het was moeten en niet vrijwillig. Als je vrijwillig ging dan lagen de kaarten een beetje anders, kon je er misschien ook eerder uit, voor mij dachten velen dat, dat niet zo was, mis ik was al sinds 1976 oktober  afgekeurd voor werkzaamheden. Maar ik deed het wel. En waarom moest ik de W.S.W in? Zelf was ik er geheel op tegen, maar 1 tegen 3 is dat eerlijk, dacht het niet. Tegenwoordig heet dat, W.W.N.V dat, betekent op zijn beurt weer (wet werken naar vermogen). Houdt eigenlijk in om de economie weer aan gang te krijgen met minder mensen meer productie moeten draaien, dat, gaat natuurlijk ook niet en discrimineren is ook niet van de lucht als je productie niet gehaald hebt. Dat ging toen ik nog stage liep op en in het St. Radboud ziekenhuis, afdeling testen op dieren, als de dieren dan ook gebruikt werden moesten ze ook zo humaan mogelijk aan hun einde komen, zodat ze niet onnodig moesten lijden, daar zorgde ik dan, wel voor, ik had afdeling verzorging, alle beesten behalve apen (sommigen apen konden wel eens wat gevaarlijk uit de hoek komen, die verantwoording durfden ze niet aan). Al vond ik het nog zo leuk, had, dat, kennelijk in mijn vingers, uiteindelijk kreeg ik ook respect van mijn mede collega’s stuk voor stuk artsen, in het begin zeer argwanend tegen over mij en ze kwamen ook niet leuk over, maar het tij had zich gekeerd ten gunste van mij. Zelfs ik kon een opleiding volgen in de diergeneeskunde. En zulk soort dingen is in de W.S.W (detachering) ver te zoeken, ze vonden het al niet leuk als je een diploma kopieerde, die je behaald had buiten werktijd om. Je was slimmer dan zij hadden gedacht en dat stond ze niet aan. Heel de detachering in de W.S.W werd opgelegd door het rijk, over heel het land, hoe het werd uitgevoerd, daar klopte geen hout van. Sommigen zeggen vandaag de aan de dag “je had in de politiek moeten gaan, niet mijn broers of zussen, maar mensen die in beginsel vreemd voor mij waren en nu een beetje leer kennen” Het spijt me niet deze uithaal naar de W.S.W en het Rijk (Sociale zaken), maar de W.S.W en het Rijk (Sociale zaken) verdienen de waarheid te weten. Heb dit boek even laten liggen omdat ik door mijn werk in een depressie belandde, waar ik in snel tempo uit geholpen moest worden, moest doorwerken met veel pijn in mijn linker pols, alles viel uit mijn handen, nu is rechts overbelast, het is niet handig wat ik nu doe (denk zelf dat ik een muisarm of hand heb, zeker nu rechts overbelast is). Maar je e-mails wil je wel bekijken en lezen en zo nodig daar direct op reageren, hangt af van de belangrijkheid. Dus vanaf plus minus eind 1991 begin 1992 hadden wij al een computer, nooit een muishand of arm gehad, zelf denk ik dat, we leven in 2011 inmiddels 2012 en nu eind 2016 straks 2017 één uitgever was met dit boekje begonnen maar halverwege liet hij het afweten ook verzon hij  de titel “Wat Een Nachtmerrie” en ik bedoelde te zeggen “het ik dit allemaal meegemaakt?” Jammer vind ik dat, maar daar doe je niets aan. Op het werk was en is het altijd zwaar tillen en ik had een gebroken linker arm (elleboog) opgelopen en toen was de vraag in het ziekenhuis of ik niet al een RSI arm had, die term kende ik nog niet, of ik vaak en veel met de computer werkte “ja, hoe dat zo?”. Er werd een tweede röntgenfoto genomen geen RSI arm maar gewoon gebroken. En dan willen ze je zo snel mogelijk aan het werk hebben met een gebroken arm, dat kan toch niet, wel hoe ze het voor elkaar kregen, maar met die gebroken arm, moest ik toch aan het werk, ik wist wel af te dwingen halve dagen, anders viel er met mij niet meer te praten. Het was van hun kant, werkgever dan, niet zeuren gewoon doen, de bedrijfsarts heeft het voor het zeggen, niet tegen mij toch ik kan dan ook valselijk uit de hoek komen, als het mij uitkomt. Het kost me nu minder moeite om het zo op papier te zetten als toen ik in een flinke depressie zat, ik na elk woord of pennenstreek wel pijn in mijn linker arm, oké het kost moeite, maar dit wil ik graag af krijgen. Dit is een doel van mij en zo heb, ik nog twee projecten in de kast staan. Het begin is er bij beide projecten het begin is het moeilijkst, nu het begin er is kan ik na dit, doorgaan met de andere, daar moet, ik nog een keuze uit maken. Ik had het liever anders gewild, maar het leven moet je nemen zoals het komt, ook met zijn ups en downs (zoals de ambtenaar je vraagt, zult ge elkaar trouw blijven in goede en in kwade tijden bij ziekte en gezondheid tot de dood u scheid etc.)
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s