Vervolg 2 Waarom Ik?

Maar door deze manier probeer ik even van mijn werk af te stappen, het was een hel, zo slecht had ik het nog nooit meegemaakt als, arbeider op de werkvloer. Daar kan ik een boek apart over schrijven. Het is nu een lang weekeinde dus, volgens afspraak niet met mijzelf ook voor een ander, natuurlijk, ik heb door het slechte gedrag (discriminatie, mishandeling fysiek geweld en overal de schuld van krijgen terwijl ik niet aanwezig was, heel vreemd dit heb ik dan maar aangegeven bij het U.W.V die konden ook niets voor me doen, toen maar mijn netwerk aangeboord het heeft duidelijk geholpen). Maar omdat dit jaren duurde had ik een belofte aan mezelf gedaan en daar houd ik me in de regel ook aan en die is heel lang geleden ook gemaakt tegen over mijzelf en met mijzelf en hoe ik het plan ging uitvoeren. Je begint ergens aan en je maakt het dan nu ook eindelijk af, (dat is moeilijkheidsgraad nummer één bij mij.) Vaak ben ik aan een boek begonnen en niet afgemaakt, ik durfde niet meer, ergens is dat jammer, maar goed het zij zo, na dit kan ik het misschien wel proberen. Maar wie kan nu nog antwoord geven op mijn, “waarom” vragen. Waarom en hoe Bestaat het dat je in verwachting kan geraken, je gebruikt onmogelijk (althans in mijn ogen, dan toch!). Als een dokter me daar uitleg over kan geven met goede argumentatie dat, dat wel kan, kan ik het misschien geloven, maar het blijft nog steeds een “waarom” vraag. Helaas en dat, zal altijd wel zo blijven, goed voorbereidt op vakantie gaan, zo zeker zijn dat, je niets kan of kon gebeuren en dat had je dan gedacht, ik schrijf dit zoals het mij, omdat ik het wilde weten, toen mijn ouders nog in leven waren, ben gewoon langs gegaan, eerst over koetjes en kalfjes gehad en iedereen, voelde toch een spanning van wanneer komt die vraag. Ik stelde de vraag “wie is nu het 99 procent kind, Jean Pierre of ik? nu eerlijk zijn dat is het minste wat ik van jullie vraag: hij of ik”?! Antoine en Josephine reageerde verrast, “hoe kom je daar nu weer op dat, weet je toch,” oké ik met commentaar Jean Pierre dus. “Nee jij” zei Josephine gelijk. “Leg me dat, dan maar eens uit, heel je leven roep je dat Jean Pierre dat is, nu wijken we ineens af, je hebt zomaar plots een ander standpunt, sorry hoor, ik snap er niets meer van. Vertel dan nu eens alles en zeg jij het eens Pa klopt dit wat ze zei, Antoine “ja het klopt jij bent het 99% cents kind jij was niet gepland” zoals we dat tegenwoordig noemen, ik kwam maar het was niet de bedoeling dat ik kwam. Ondanks voorbehoedsmiddelen (die voorhanden waren in het jaartal 1954) en de morning after pil, hoe is dat, dan mogelijk?. Tegenwoordig noemen we dat een ongelukje, degene die het meest een kinderwens heeft (meestal de vrouw, laat gewoon de pil even staan) Bij Josephine was het tegenovergestelde aan de hand, ze wilde duidelijk geen kinderen meer, ze had er al vijf, dat vond ze genoeg. Ik hoorde ze nog tegen elkaar zeggen “ze vat het nogal sportief op”, het kwam toch als een klap van een grootte houten hamer aan, ik dacht even na “ja ik heb het eerlijk gevraagd en een eerlijk antwoord kreeg ik”. In de tussen tijd dat ik stil nadacht, liepen de koude rillingen over mijn rug. Met mijn linkerhand ging ik naar mijn hoofd, ja daar zat mijn kruin en waar was mijn grootte teen dan? Zo ging ik mijn hele lichaam af, ja het was waar ik zat daar echt in levende lijve, ik bestond echt en dan, zo een antwoord krijgen. Ik begon weer te bekomen en vroeg me af hoe dat kon komen en of ze van het begin af aan wilde beginnen. Zodat ik er beetje bij beetje een touw aan vast kon knopen, althans dat, was dan toch mijn bedoeling. Het begon met het bewuste verhaal wat iedereen kent in de familie over Björn, het verlies wat ondraaglijk is geweest tot hun dood toe. Maar het geheim over mij namen ze niet mee, op tijd gevraagd het grootte “waarom”?? Het verhaal waar Josephine zwanger is geraakt van mij is Parijs, als je samen verdriet moet verwerken, komt er ook vaak genegenheid aan te pas. Deze genegenheid was een beetje meer dan enkel elkaar troosten en praten van, hoe kon dit nu gebeuren. Voorbehoedsmiddelen intiem elkaar troosten, het komt wel vaker voor, ik ken dat systeem wel, even lekker uithuilen bij elkaar en even iets meer, ja dat weet ik. En zo kwam het hele verhaal over toen des tijds beschikbare voorbehoedsmiddelen (spiraaltje) en de morning afterpil die toen ook al reeds in de handel was (alleen op doktersrecept te verkrijgen). Dit kon ik werkelijk niet vatten, ik keek nog eens, van mijn grootte teen naar boven, ik zat met mijn linkerhand aan mijn linker oorlel, ik hoorde mijn stem en gelijkertijd moest ik hoesten en ik hoorde me ook praatten juist omdat ik niet geloven kon dat, er toch een mens in een stoel zat (ondanks alle medicatie inname van mijn moeder), zou ik hier dan op zeer jonge leeftijd mijn Epilepsie aan te danken hebben of is het toch een kwestie van genen. Hield bewust wat afstand juist vanwege die bewuste vraag die ik stelde die dag, wat achteraf  nog meer vragen opleverden vanaf die dag. Zeven juni in het jaar negen tien honderd vier en vijftig (7 juni 1954) voor de cijfermatige onder ons. Kwamen mijn ouders aan in Parijs klein hotelletje in het centrum van Parijs, twee persoon – kamer. Mark was goed en wel 2,5 jaar en moest 3 gaan worden. Van zeven juni op acht juni hebben ze elkaar getroost om het geen wat ze verloren hadden, volstrekt tegen de natuur in wat hen was overkomen en dat zou ze nog één keer overkomen. Josephine dacht dat ze het veilig kon doen en ik zie me dan ineens weer in een stoel zitten en die vraag stellen en snappen doe ik nog steeds niet, maar hier wilde ik wel wat mee. Nu snap ik sommigen uit mijn familie broer of zus hun reactie was, soms, soms nog wel wat vreemd. Dit gaat niet voor iedereen op, de helft niet en twee kunnen er zo maar ineens uitspringen. Heel vreemd, houd dan maar bewust afstand en als er stront aan de knikker is, ofwel tegenslag dan is het, “hoe zou jij dit oplossen”? Kon ik mijn ouders nooit of te nimmer verwijten dat, ze niet of minder goed voor mij gezorgd zouden hebben. Of minder goed met mij om zijn gegaan, Antoine heeft zich dag en nacht kapot gewerkt om mijn ziekenhuis – kosten te kunnen betalen wat hij ook altijd heeft gedaan. Al liep hij één maand achter hij werkte zo hard dat, hij achterstallige maand in één keer kon betalen en gelijkertijd één maand vooruit betaalde, hier neem ik mijn petje voor af hoor, eigenlijk had ik toch een geweldige vader. Zou hij hebben geweten dat mijn moeder géén kinderen meer wilde hebben? Voor mij was hij hard streng, maar rechtvaardig, ruzie hield hij niet van. Krijg wel eens te horen dat, ik qua karakter op mijn vader begin te lijken. Ik kan ze niets, maar dan, ook niets verwijten, mijn ouders waren er toch altijd voor mij om mij keer op keer, maar weer op te vangen na een ziekenhuisperiode. Tot dat dit voorbij kwam omdat ik door mijn chef op het werk in de nodige problemen geraakte, ik wist echt niet meer hoe ik leefde, wat moest ik doen en dag in dag uit zag ik het steeds minder zitten om naar mijn werk te gaan.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s