En Wat Dan Te Doen?

Wat er dan nog bij komt is dat we door een uitslaande brand, na lang zoeken, op een andere locatie behoorlijk kleiner (in de zomer snikheet, midden in de winter, een winter met sneeuw en ijzel) was het steenkoud, een andere chef belde hierover op of er niet wat aan gedaan kon worden “met de siberië – expres. Toen begreep de Technische dienst het eindelijk en ze kwamen kijken. Maar door al het stof wat er lag en licht is dit een slechte werkomgeving, voor Hart, Astma, Bronchitis, C.O.P.D en Epilepsie patiënten, al deze mensen lopen door elkaar heen en heb één dergelijk punt naar de voorzitter(ster) van het O.R gemaakt (u wilt niet weten hoeveel doden daar op de werkvloer zijn gevallen en dan niet bekend maken bij de inspectie, om boete te voorkomen, zeker een stuk of acht ik kan me er drie heel goed herinneren). Althans naar voren geschoven en tijdens de vergadering naar voren gebracht. Maar ik ben volgens mijn cheffin dan, een moeilijk geval (nogal wiedes ze maakt het zich zelf moeilijk). Je moet me nooit boos maken, dan krijg je niet veel meer bij me gedaan, maak je me boos of echt kwaad dan, pak ik je terug wanneer het mij uitkomt en bij mijn tegenstander als een donderslag bij heldere hemel aankomt. Ja ik ga ook weer niet achter haar rug kletsen, ik zeg het liever rechtstreeks in haar gezicht, wat ik ook altijd gedaan heb. Kan ze zich zelf nog verdedigen, mijn cheffin heeft een uitermate gemeen plan met mij, maar die van mij is ragfijn, elke dag wat steken onder de gordel tegenover mij, maar ik spreek de waarheid in hun gezicht en die is loeihard. Elke dag weer een beetje, net zo lang dat ze voelen, wat ik al jaren voel, mezelf rot dus. En heel rot is dat, de werkgever  het leuk vindt even iemand over de rooie te helpen, nee de Staatssecretaris heeft het niet goed gedaan, W.S.W weet u nog wel, daarom is die S in het midden een A geworden van Asociaal geworden.
                 Maar De Uitslaande Brand
Daar hebben we met twee personen voor gevochten om het gebouw op de zelfde grond weer te laten verrijzen. Het ging niet door en er werd wel een ander gebouw gekocht. Ja toen begon het juridische ik weer in mij te borrelen en vroeg alles waar een Notaris naar kon vragen. Het schoonmaken van astbest hoelang dat kon gaan duren, wat vrijgekomen was. Hoe het stond met de vergunningen en wanneer er voor het laatst gecontroleerd was of de vergunningen nog geldig waren etc. Als enige had ik het woord, op een gegeven moment, vroeg iemand en bedoelde ook duidelijk te maken. Dit is eigen grond dus u mag er altijd weer een gebouw opzetten, pas als alles geruimd is. Niemand geloofde dat. Oké bij welke Notaris is de koopakte afgesloten? De directeur noemde een naam “Oh die weet ik wel te zitten, heb ik nog op een functie geschreven” “Oh ja” “Ja dat weet u best maar u hield me liever hier”. “We gaan samen naar de Notaris toe”. “Dat voelde hij als een bedreiging, waarom ik snap het niet. Je gaat toch geen duurder en minder geschikt pand kopen, dat je, je mensen daar voor goed en wel uiteindelijk, van onze kant heel wat gelobby op de zelfde plaats  een nieuw en groot gebouw kwam, stemde me vreugdevol. Deze slag is voor mij u ziet ragfijn en dat zou al die tijd zo blijven zo lang ik daar moest werken.
                                           Niet Geschikt Voor De Functie
Dan ben je niet geschikt voor de functie die, je bekleed, of in de reguliere arbeidsmarkt, je te begeven, je sollicitatieformulier gaat gelijk op de stapel van: niet geschikt voor deze functie (vooroordeel) en dan maar te zwijgen over je behaalden diploma’s. Kort weg het word je onmogelijk gemaakt, terwijl de regering anders wil, trekt een middel/groot bedrijf zich niets van aan. Het is namelijk zo ik wil niet meer, ook al zit ik in het O.R in dat Asociale bedrijf werken, ik heb genoeg werkervaring in mijn rugzakje (epilepsie). Het werd maar liever niet bij naam genoemd, maar rugzakje en hoeveel je in je rugzakje had. Ik had toch immers met dieren gewerkt en niet te vergeten ook met mensen, hoe ernstig hun kwaal ook was, beslissingen moest je zelf kunnen nemen, maar op welke manier dan ook, als het fout liep, moest je het toch zelf herstellen en als het een blunder was, dan werd je wel even door de hoogste regionen (denk aan professoren) goed en stevig aangesproken. En in zulke banen ben ik groot geworden, het was niet zo van “commandeer de hond en blaf zelf”. Dat zeiden we dan tegen onze cheffin als het weer eens zo laat was en dat kon elke dag zijn, ik ging op een gegeven moment met een sik naar mijn werk “van het hoeft niet meer voor mij, ook het hele leven niet” en toch zit ik een boek te schrijven gisteren A Poem weggedaan, leek me leuk, om te doen. Alleen moeilijk van NL naar Engels te vertalen, ik schrijf ze wel zelf.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s