Bloed, Zweet en Tranen.

Hoe ze er achter is gekomen is, natuurlijk, dat ze op de hoogte is gebracht door de directie. Het conflict liep ook zo hoog op, dat ik mijzelf niet meer nuttig vond op deze aardbol en wilde (en had ook serieuze plannen om er een einde aan te maken), heb dit wel drie keer geprobeerd. Maar alle drie de keren mislukten, heb dit nooit tegen mijn man verteld. Ik vond, maar dan spreek ik voor me zelf, niemand, maar dan ook niemand zal op mijn witte kist als ik begraven wordt, als zo’n poging toch gelukt zou zijn. Niemand mocht van dat bedrijf aanwezig zijn, niemand zou op mijn mooie witte kist staan dansen, van eindelijk uit de weg geruimd. Ik spreek nu over de keiharde realiteit, er waren voor mij dan al een aantal doodgegaan. Ik kan ook wel achter een bureautje iets leuks bedenken, maar het moet kloppen met de praktijk en dat gebeurd niet. Maar omdat het drie keer niet is gelukt wat, ik ergens wel jammer vindt, hang ik mijn jas op en ga naar de weinige collega’s die ik wel kan vertrouwen en dat zijn er drie op één hand te tellen. In het begin van ons tijdelijk onderkomen, wilden ze me van lockersleutel – verduistering op laten draaien, het is maar goed dat, ik bij tijd en wijle een goed geheugen heb. Vinden jullie het nu gek, dat, ik het niet langer meer kon uithouden, zo lang ik niets zeg, kunnen ze me niets maken. Ze luisteren je af tijdens de lunchpauze of anders gezegd schafttijd, in dat kleine half uurtje wat je hebt, dat is toch vreemd, het is namelijk je eigen tijd, wie is hier nu gek ik of de waarnemend chef en de cheffin, of begrijp ik het nu allemaal verkeerd?, wat hun beweren, met alle redelijkheid die nog in mijn lijf zat is er één keer uitgerukt. Nu beweren ze van niets te weten, dat ik geen zware dingen (pallets) meer mag tillen, briefje van de Bedrijfsarts kwijt gemaakt opzettelijk, wel te verstaan, ik ging en bood ook aan om een kopie van het origineel te maken en de andere dag weer voor ze mee te nemen. Maar de waarnemend chef was hier niet van onder de indruk “je kunt dat pallet best tillen”. Nou ik pakte ze terug maar mijn pols was nu helemaal echt naar zijn grootje. Kwam de andere dag met een kopie, “ik kan er zoveel maken als je wilt, voorlopig heb je, je hier aan te houden”. Toen wist hij even niet waar hij kijken moest. Hij is maar vlug doorgelopen, regelrecht naar het kantoor, ik dacht die gaat bellen voor overleg, van wat gaan we nu doen. Waar het werk waar je elke dag gepest werd tot de laatste minuut van je afscheid. Zo overkwam dat ook mijn man, ik dacht te zien dat, hij het niet meer zag zitten, elke dag roept hij als je zo doorgaat ben ik bij je weg of nog zwarter ingevuld, niet leuk!. Ik was ziek thuis (overspannen, migraine) juist op zo’n moment bellen ze je wakker, het is bij mij (die vreselijke hoofdpijnen van de migraine,wat tot een aanval kan leiden moet, ik er echt uitslapen soms drie dagen voor nodig) nou ik werd wakker maar ik spatte wel even uit mijn vel, nu was er geen sorry meer bij, gewoon de hoorn er naast gelegd. Dit moet je niet meer doen anders ben ik er niet meer, toen ik weer werken kon, beloof je dit nooit meer te doen. Inmiddels liep het privé ook niet lekker juist omdat we geen van beide meer plezier hadden in ons werk, woordenwisseling over en weer. Ik al een beetje in de overgang, ook nog stemmingswisselingen, gedragsverandering, kortom alles wat mijn epilepsie teweeg bracht kwam in een behoorlijk snel tempo terug. Ook aanvalletjes van de spanningen en de daar opvolgende stress situatie. Wat mijn man dwars zat weet ik niet, het is net als ik geen prater, zei hem “schrijf het van je af, net als ik doe”. Maar hij wilde eerst vertrouwelijk met een maatschappelijk – werker(ster) praten. Ook hij kreeg zowel op het werk en eigenlijk ook bij mij ieder werkte op een aparte afdeling. Hij reageerde dat dan weer af op mij, geen houden aan voor mij, ik reageerde het af op hem. Het was voor ons beide een onhoudbare situatie geworden. Maar ik liet mij zelf overplaatsen naar de afdeling waar ik altijd gewerkt had. Omdat ze me kwaad hadden gekregen, iets wat je nooit moet doen, lukte me dat wonderwel ook nog. En de onhoudbare situatie die thuis was ontstaan werd later thuis dan toch weer keurig bijgelegd en nu een nieuw jaar is aangebroken, hebben we beide goede voornemens. De getuigen op het werk, die in de regel niet durfde te getuigen, die nam ik het dubbel en dwars kwalijk. De chef vond ik die moest maar eens met feiten en bewijzen komen (was reeds afgestudeerd als jurist, dus dat, wist ik dan wel). Liefst geen mondelinge getuige, maar schriftelijk iedereen was doodsbang, ook bang voor geestelijk letsel (door alle treiterijen), lichamelijk was je al kapot gemaakt. Tot dat de waarnemend chef mij vroeg hoeveel is je IQ (die dacht dat weet ze niet) twee dagen tevoren had ik een test gedaan op of via het internet dat mijn IQ 110 a 120 was had ik het wat langzamer gedaan dan kwamen we uit op de 130. Daar schrok hij van. Soms en heb dat ook wel geprobeerd om een e-mail weg te doen naar RTL 4/gepest, ik kwam er niet meer uit, het was te hoog opgelopen. Het mag niet voorkomen dat zoiets gebeurd, op je werk gepest worden (waar de honden geen brood van lusten), maar iemand die gehandicapt is mag wel gediscrimineerd en gepest worden, het staat niet onder artikel 1 van het burgerlijk wetboek. Je relatie daar moest je hard aan blijven werken, anders kon het helemaal op de klippen lopen, maar of het gek klinkt of niet mannen kunnen ook last hebben van de overgang. Dat heb ik wel eens mee gemaakt mijn eigen vader nou die kon dan irritant zijn, dus ik herkende dit wel. Vrouwen worden dan onvruchtbaar, maar de lust verdwijnt niet, dat is bij mannen op latere leeftijd 60 of 70 jaar dan wordt een man onvruchtbaar. Uitzonderingen zijn er altijd wel. Dit lijkt een héél raar verhaal, maar alles zoals ik het beleefd heb loopt zo in elkaar over, eigenlijk een heel jachtig leven gehad 42 jaar gewerkt 42 jaar gepest kan het een beetje minder a.u.b. Zo ook mijn man 39 jaar gewerkt en 39 jaar gepest mag het anders, ook wij behoren niet gediscrimineerd of gepest te worden. Je denkt gauw waar moet ik heen, ik weet het echt niet meer, nachten lagen we wakker hiervan, hoe zal het morgen zijn. Voorlopig ben ik ook nog niet klaar met mijn werk, dit is nu mijn werk, iets wat ik graag doe.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s