Bloed, Zweet en Tranen Deel II

Afijn hoe het ook is en is gelopen op alle fronten probeerden ze me aan het werk te houden met medewerking van de bedrijfsarts. Thuis had ik inmiddels een wijzigingsformulier van het U.W.V aangevraagd. Zij hielpen mij deze uit te printen in te vullen en waar je, hoe de bijlages erbij gedaan moesten worden en deze moest met de hand geschreven zijn. Allemaal gedaan weg gestuurd, nu maar afwachten. Alleen maar hopen dat ze mijn handschrift konden ontcijferen, netjes mijn BSN nummer er boven gezet, mijn naam, geboorte datum en waar ik woon en de geboorte plaats hoorde er ook nog bij. Dit kon gewoon niet mislopen of?, jazeker wel, stuur het naar Breda, maar het moest naar Amsterdam, daar liggen al mijn officiële papieren, zeer raadselachtig krijg ik antwoord terug met een afwijzing. Dat gebeurd nog wel eens bij het U.W.V niet op één lijn. Daar heet je dan ook U.W.V voor. Ik hield me op het werk maar rustig, thuis was ik bezig achter het adres te komen van het U.W.V wat gevestigd is in Amsterdam, ik heb het hier nog steeds liggen, dus met mij moet je niet gauw een loopje nemen. Ik wist dat het me ging lukken, wat er ook ging gebeuren, in die tussen tijd. Het werk versleet me wel voor zwakbegaafd, hier ben ik ook vreselijk boos over geweest, ik wilde dat dit toch geschrapt diende te worden. Wat niet gedaan werd, dat ik nu éénmaal niet al te technisch ben, kan ik ook niets aan helpen. Een ander is zwak in talen, die haalt dat ook wel in op latere leeftijd. Ik pakte nog zo’n wijzigingsformulier één extra uitgedraaid maar ja, kwam nu wel van pas en nam alles over veranderde hier en daar wat in de bijlages en verstuurde dit naar Amsterdam en één naar Goes dit kon en mocht niet missen. Andere dag kreeg ik een telefoontje van U.W.V Goes zorg dat je 24 maanden in de ziektewet bent, “ja maar ik ben ziek thuis, maar ze komen me desnoods ophalen van mijn huisadres om me te laten werken, is me alles gebeurd”. “Kunt u dit hart maken”?, “de getuigen zullen niet spreken die zijn te bang dat, dat hun ook kan overkomen”. “We gaan wel eens bellen met je werkplek, we hebben gelezen bij welk bedrijf dat je werkt”. Na een week kreeg ik een brief thuis vanuit Amsterdam de algehele afkeuring uit 1976 10 november was nog steeds van kracht, maar zolang ik werkte was die bevroren en als ik dan werkelijk 24 maanden ziek was kon die pas in werking treden. Zelfde verhaal geschreven als wat ik tijdens dat bewuste telefoontje tegenover Goes, kantoor had verteld. Ook dit natuurlijk weggestuurd, kwam in eerste instantie niet op de juiste afdeling aan. Vroeg het door te sturen naar de juiste afdeling, die man was perplex, “hoe weet u ons nummer en hoe weet u ons adres”, “van één van uw medewerkers gekregen” “wie” “sorry ben zijn naam kwijt, maar ik heb het direct opgeschreven vandaar” Hij verbond me toch maar door “hé hé” dacht ik eindelijk de goede afdeling, mijn brief was bij een collega aangekomen omdat hij met vakantie was. Vroeg hem die brief in te zien en goed te lezen, dan zou er wel meer duidelijk worden. Helaas dit kon niet meer, het zou bij zijn vervanger blijven, dan moest de rest ook naar hem, anders zou hij de reden niet kunnen begrijpen waarom ik destijds afgekeurd ben en was en nog steeds. “Ben je nog steeds ziek” “ja ik ben nog steeds in de ziektewet” “Begindatum is nog het zelfde”? “Ben nog steeds ziek vanaf de datum die ik heb doorgegeven”! Voor mij was het nu wel einde discussie, maar ik moest me toch wel kalm houden, een nieuwe die alles weer opnieuw moest vragen en weten. Net als je een nieuwe dokter krijgt, precies het zelfde ritueel. En zo kreeg de bedrijfsarts me keer op keer aan het werk, ik was het zat, kreeg de ene beschuldiging na de ander naar mijn hoofd geslingerd, ook al wist ik niet waar het over ging, het was hun plezier, om mij in een G.V.T te krijgen “kijk niet capabel om hier te werken”. Augustus 2013 direct na mijn vakantie heb ik mij zelf ziek gemeld ik hikte er al tegen aan niet mooi meer. Zaten misschien maar twee dagen tussen, ik moest komen en ik kwam en toen barstte de bom voor mij, de werkmeester dacht grappig te zijn Asosiaal mispunt dat hij was. Ik moest mee naar PZ (Personeel Zaken) daar kwamen we nog niet eens, wel bij de medische dienst toen begon de ruzie echt pas. Vloeken nog net niet maar een preek en een geschreeuw van hem nou nou en hij stopte niet meer. Totdat ik hem in de rede viel vond het nu wel mooi, “één ding moet jij goed gaan onthouden, je weet dat ik nog niet hersteld ben en als je zo tegen me doet zoals nu, dan pak ik mijn spullen en ga naar huis, dit is niet te verdragen voor mij en dat elke dag”. Excuseerde naar de vrouw die op dat moment bezig was (verpleegkundige) “schrijf mij ziek wat ik zojuist gezegd heb meen ik, ik pak mijn jas en ben weg. “Na zo’n tirade kan ik me dat voorstellen schrijf je wel ziek”. En zo ben ik 24 maanden niet meer geweest en op 1 april 2015 ging werd mijn uitkering (W.A.O) plus WAJONG in werking en heel dit verhaal ging met heel wat trammelant.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s