Bloed, Zweet en Tranen Deel IV

Dat de werkgever voor eigen rechter gaat spelen kan natuurlijk niet, een rechter hoort onafhankelijk te zijn en niet altijd partij te kiezen voor de werkgever. Het gebeurde niet alleen bij mijn werkgever, maar ook elders in onze Provincie en elders in het land. Je weet je hebt te maken dat iedereen daar werkt met een achtergrond, iedereen heeft zijn eigen verhaal. Dat weten ze en wisten ze en dat misbruikten ze, maar waarom? Één van mijn collega’s heeft het misschien net zo zwaar of nog zwaarder gehad dan ik, die wilde ze op laten sluiten in een psychiatrische inrichting, dat lukte niet, net als bij mij. Dan deug je niet als werkgever, mijn collega was te slim, op die manier wilde ze van mijn collega af en het was goedkoop, als het maar goedkoop ging, het feit dat je nergens meer recht op had. Hoop van ganser harte dat het over de kop gaat, door deze vreemde escapades, je gaat niet voor eigen rechter spelen. Zelf heb ik overwogen om een proefproces te starten, maar kreeg niet genoeg andere collega’s mee, jammer! Anders had ik het gedaan, drie mappen vol bewijs tegen mijn werkgever, kon het ook de bond laten doen, voor juridische bijstand. En daar waren ze niet blij mee, mijn man is wegens fysiek geweld naar de politie gegaan. Dat is een ophef geweest, het was poging tot doodslag, via verwurging, tijdens het werk. Nou hij mocht nooit meer de politie inlichten over zulke praktijken, werk staat los van privé. Maar dit gebeurde op het werk, dan mag je de naam van de werkgever vernoemen, waar de politie ook naar vroeg. Dat doen ze toch altijd, daar is geen uitzondering op, ze willen veel weten om de puzzelstukjes in elkaar te krijgen. En de stemming werd in de huiselijke sfeer ook nogal bedrukt. Door deze affaire, maar we knokten ons er weer bovenop. Ze stapten over op mij, ik zijn vrouw kijken wat hij deed, vechten voor mij of aan zijn belofte houden dat hij de politie nooit meer zou inlichten. Thuis vocht hij voor me op het werk niet, we werkten achter de schermen en naar de bond telefoontjes en brieven. Ook naar het U.W.V telefoontjes en een brief. “Ik weet, wat jullie niet weten”. “Ik weet alles, ik weet waarom je het doet, mij ontgaat niets, onthoud dat”. Dat was het enige wat ik dan zei en dat was ook waar. Ik werd door de bond goed op de hoogte gehouden, dus vandaar. Maar na een jaar of vijf, stond het bedrijf helemaal in de fik, brandweer kon het alleen maar gecontroleerd uit laten branden. Ik was verbaast dat mijn volledige loon werd doorbetaald, dat was weer een positief puntje en dat zeven weken aan een stuk. Maar dat heeft ze ook bijna aan de rand van de afgrond gebracht. Alles, maar dan ook echt alles gooide ze op de verzekering, kan niet ik weet dat het in brand gestoken is. Ik heb hem nog in het gebouw gezien, de brandstichter zat verstopt en liet zich insluiten. Toen alles in de brand stond, is de brandstichter via een raam naar buiten gegaan en is op die manier ontkomen, de brandstichter ontkomt schuin – achter van het gebouw en ontkomt in alle hectiek aan de voorkant. Het in brand steken van het gebouw stond nog niet eens in mijn plan. Pas toen ik in het allereerste O.R vergadering zei dat het brandstichting was, was de vraag “heb jij dat, dan gedaan”? “NEEN” dan lig ik toch wel te slapen om 0.00 uur. En door dat zo te zeggen maak ik het helemaal ontkennend. Dat stond gewoon te gebeuren dat ik weer die vraag zou krijgen. Bijna elke O.R vergadering werd het me wel gevraagd en gaf dan als antwoord “om 0.00 uur lig ik te slapen, naast mij ligt dan mijn ventje” “Precies 0.00 uur is het alarm afgegaan en 5 minuten later was de directeur ter plaatse”, “dit heb ik van de directeur zelf als verhaal”. Ik heb nooit de naam genoemd van de brandstichter als ik dat deed kon ik rekenen op tegen maatregelen vanuit, de richting, van de brandstichter, ook nu noem ik de naam niet. Maar ik ken de voor en achternaam, blank of niet alles, nog steeds blijft er niets voor mij verborgen. Ook weet ik dat mijn werkgever mij nog steeds in de gaten houdt in mijn doen en laten mijn privé, zelfs van mijn man willen ze nog het nodige weten, maar ik ben moeilijker peilbaar. Moet ook ze moeten niet denken dat ze (mijn werkgever) ongestraft hiermee kunnen door gaan. Op die manier willen ze je gewoon toch gek hebben, dan wordt je wel doorverwezen naar zo’n enge pillendokter die zich psychiater noemt. Nou daar ben je dan lekker mee, dat is ook iets waar mijn eigen huisarts mee heeft gedreigd, ik bedacht me geen moment “dit toelaten nooit”, “ik wil niet zo’n enge pillendraaier aan mijn lijf”, “toe nou niet elke, zoals jij het noemt pillendraaiers zijn eng en slecht”. “Luister nou nog even goed naar me” “nee dit wil ik niet, geef ik toe aan het werk”. “O werkt dat zo, je vertelde dat je ook zo’n formulier had net als je man, misschien maakt dat verschil, over twee weken kom je op controle en dat bewuste formulier wil ik zien, ik wil bewijs”. “Dat is goed doe ik, maar ik ga niet werken ik ben ziek”. “Dat is het laatste wat ik zal ontkennen”. En dat is één van de vele bezoeken geweest bij de huisarts, die hoog opgelopen was. De lichaamstaal erbij ik wilde weglopen, de dokter pakte mij stevig vast, hield me tegen en ik maar weg willen, de dokter schudde me door elkaar van wordt eens wakker ik heb het goed met je voor. En dat is nog zo eigenlijk heb ik er een fijne huisarts aan. Waar mijn werkgever misbruik van maakte, iemand van de medische dienst kende mijn huisarts, die had mijn huisarts sinds een niet al te lange tijd als, huisarts. Maar pakte die persoon net zo hard aan als bij mij weleens nodig was drie keer heb ik dat gehad. Maar met die psychiater dat vond ik het ergste wat een arts me aan kon doen. Twee jaar nadat ik niet meer werk, houden ze me nog in de gaten, ben eens op ze toegelopen en gewoon een praatje gemaakt met iemand die ik niet kende, vermoedelijk aangenomen voor een tijdelijk vakantiebaantje. Ja hoor komt de chef er gelijk bij “je houdt hem van zijn werk”, “onzin jullie zijn net klaar, hij staat al die tijd op zijn bezem geleund, zo lust ik er nog wel een paar”. “Veranderen, dat is iets, wat bij jullie op het werk, niet in het woordenboek staat geschreven”.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s