Bloed, Zweet en Tranen Deel VI

Nu willen de artsen weer een ander medicijn doorvoeren bij mij, welke ik absoluut niet wil, maar het is om uit te sluiten of juist dat medicijn, mijn hersenen zo erg verdoven dat ik niet meer achter mijn laptopje kan zitten. Ik wordt dan kribbig tegenover mijn man en hoe langer dat medicijn in mijn bloed zit vreemder ik er op ga reageren. Ik ben al zo vaak als proefkonijn gebruikt, als zo patiënt, zo noemen ze dat dan toch, mag ik best wel mondig zijn. Als een pilletje van dat spul al zo een vreemde reactie geeft, zullen ze toch een keer naar me moeten gaan luisteren, de artsen moeten niet gaan doen van ik weet het en jij niet. De artsen moeten echt zich zelf geen God status aanmeten, daar heb ik een afschuwelijke hekel aan. Anderen mensen denken vaak hij weet het hij heeft ervoor geleerd, al eens een foutje of twee meegemaakt, nou als u dat tegenkomt, dan zit je niet lekker in je vel en bij de eerste controlebeurt, dan heb je al je punten opgeschreven, die je tegen bent gekomen, kun je niets vergeten. Laatste keer heb ik hem gewoon overhandigd, met de mededeling “lees dit goed voor je me onderbreekt in  mijn verhaal”. “Door dat die generieke medicijnen of wel het zelfde middel maar met andere hulpstofjes in dat medicijn wat ik slikken moest. Ook wel witmerk genoemd in de volksmond, maar juist die andere hulpstofjes reageerden helemaal verkeerd en averechts op mijn gewone medicijnen die ik tegen epilepsie gebruik. Ik kan dat ook niet helpen, zo heeft mijn lichaam altijd nog gereageerd bij afbouwen of een generiek medicijn er bij. Dat is iets waar de regering, NOOIT aan had moeten beginnen. Maar Mevr. Schippers vind ik erg onsportief door niet één van mijn vier a vijf brieven persoonlijk te beantwoorden. Wat wijlen minister E. Borst dus wel dan deed kort maar krachtig stond er dan te lezen “ik zal u brief meenemen in de eerstkomende vergadering”. En ze heeft haar beleid hierop aangepast, dat is luisteren naar je volk. Mevr. Schippers wil alleen maar centen in het laatje zien wegens de staatskas. Dat is de waarheid en daar kunnen ze dan niet tegen. Net als mijn werkgever “wij moeten volgens de wet gaan werken en de subsidiekraan wordt dicht gedraaid, gevolg minder loon, harder werken plus uitbuiting. Ook niet normaal toch. En dat noemen ze dan volgens de regels van de regering, die ze opgelegd had, regeren aan hun eigen hof, hun waren ambtenaren en wij 0, wij betekenden niets voor hen. Eigenlijk was onze werkgever een Nar aan het hof van Den Haag. En een Nar doet ook raar en dat hebben we gemerkt ook, als ze iets niet voor elkaar kregen, dan, reageerden de werkgever dat zeer onprofessioneel af op hun nummers 0. Want dat waren wij toch, niet meer niet minder! Toen ik voor de derde keer, terwijl ik echt goed overspannen was en er niet uit kon komen, wachtte ik in de wachtkamer. De bedrijfsarts kwam mij vrij snel halen, ik liep mee en wachtte totdat er gezegd werd ga maar zitten. De bedrijfsarts zat al en wachtte en wachtte op mij totdat ik ook ging zitten, iets wat ik niet deed. Na een aantal minuten had de bedrijfsarts dat schijnbaar door en wees een stoel aan waar ik in mocht zitten. Ik ging langzaam zitten (slowmotion) de bedrijfsarts keek mij  aan en vond misschien of eigenlijk dat mijn houding naar zijn wens niet klopte. Dat zal mij een zorg zijn, ik deed mijn verhaal voor zoveelste keer, niet te tellen. Half verwegen onderbrak de bedrijfsarts me toch, iets wat ik op voorhand gevraagd had niet te doen. Lekker eigenwijs, nou ik ook in mijn boosheid vroeg ik hem iets wat ik beter niet had kunnen doen. “Bent u werkelijk toch wel een Arbo arts, als u arts bent en u heeft u diploma gehaald, dan heeft u de eed afgelegd en ik weet wat die inhoud, volgens mij heeft u, u diploma echt niet gehaald”. Dat was gelijk een motie van wantrouwen tegenover de gehele medische dienst. Hij leunde op zijn bureau richtte zich naar voren en keek me met gifgroene ogen aan. “Als ik bepaal dat jij kunt werken dan kom jij werken” “Ik kan u en de rest van de staf aanklagen wegens wanbeleid en discriminatie, ik weet waar ik terecht kan”. “Jij komt morgen hele dagen werken”. “Dat doe je alleen maar omdat je niets anders hebt, ik ben ziek ik ben dan aanwezig en ik doe wat ik wil”. “Ik laat me door niets en niemand dwarsbomen en of in  de weg zitten, aanwezig zijn betekend niet dat ik nog wat ga doen, wees gewaarschuwd”. “Ik dacht van niet”. “Oké ik ga naar huis en we zien morgen wel weer, ik kom mijn afspraken na, als ik zeg  dat ik er ben, maar je moet me niet opzoeken, of wat dan ook wat je opgelegd krijgt van de algehele staf”. Het kwam er op neer van ik kom, maar ik doe niets. Wij zijn met zijn allen nummer 0 een 0 doet en kan niets, dat is van het begin af aan er in gepompt, nou dat hadden ze niet moeten doen. Nou beriep ik mij op die stunt van hun destijds. En dat wist hij nu eenmaal al te goed dat, dat ook in het personeelsreglement boekje staat en stond. Hier werd natuurlijk wel weer rapport van opgemaakt, had de bedrijfsarts me maar moeten laten uitpraten, wat ik van te voren had gevraagd. Maar inmiddels de andere dag, woog bij mij, mijn hersenpan enorm zwaar ik kon ook niet werken. Belde naar huis of mijn man standby kon zijn, want het ging ook echt niet goed. Ik zocht wat rustig werk, als het niet ging, jammer dan, dan deed ik helemaal niets, maar ik was aanwezig. Thuisfront wist dus dat het niet goed met me ging, mijn hersenpan stond op knallen. Dit was niet de juiste weg, maar één ding wist ik zeker als het na twee weken niet meer ging, dan melde ik me weer ziek. En dan konden ze hemel en aarde bewegen, ik kwam niet meer. “Ik wilde niet bij hun dodenlijstje staan, wat ik al deed, maar ik wilde niet echt in die lijst die ze al op hun geweten hadden”. Ik kan er zo drie opnoemen, die ook daadwerkelijk op het werk, of door het werk zijn overleden, mochten geen van allen in de ziektewet, hoe naar is dit maar nu. Ik wilde daar niet tussen zitten, als ik rust nodig had, dan nam ik de broodnodige rust.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s