Bloed, Zweet en Tranen VII

Vandaag komt er weer een busje voorgereden, ze moeten de openbare ruimtes schoonmaken en tevens mijn man en ik in de gaten houden. Dat heb ik bij die nieuweling er uit gekregen, althans begrepen. Dat zal de boosheid, zo niet erger van de bedrijfsarts wel wezen, maar in principe heb ik niets meer met mijn werkgever te maken. Maar ik denk dat zij daar toch anders over denken en dat het UWV hun op de tenen trapten omdat ze buiten hun boekje gingen. De werkgever dacht, als zij ziek is pikken wij de A.G.W premie in, mooi niet. Bij een collega van mijn hebben ze dat twee jaar achter elkaar gedaan, zakken vullen. Zijn vrouw kwam één keer mee, zij was achterdochtig geworden, in haar ogen klopten het niet meer. Hij moest binnen drie weken terug komen, gelijkertijd met mij. Ik zei zachtjes hoelang is uw man in de ziektewet? Twee jaar, dan heeft hij hier ook niets meer te zoeken, ga naar het U.W.V “hij is afgekeurd”. “Dan stelen ze de premie ziektewet, dat steken ze in hun zak”. Toen was het toch heel even nadenken en zijn vrouw barstte los vol kritiek, deur ging dicht, ze bleef doorgaan en terecht. Al bij al waren het een stelletje oplichters niet mooi meer, je werd daarbij genaaid bij het leven. Het was kennelijk de gewoonte om dat maar bij iedereen te doen. Vandaar de A die ik daarvoor in de plaats heb gezet, terwijl de S daar hoort te staan. In die periode kreeg ik een burnout en ik zat weer tegen een flinke depressie aan. Nooit of wat ik ook zei, ze wilden me niet begrijpen of ze begrepen me niet. Voelde me vaak dan ook alleen en ging zelf mijn gang, tot vandaag de dag nog. En opnieuw vond ik mijzelf overbodig, om nog aanwezig te zijn op deze aardbol. Mijn man zag dat ik dag in dag uit verdrietig was en zei mij “ga hulp zoeken en zo snel mogelijk, hij gaf me een adres”. Ik heb daar naar toe geschreven, plus het was ook al bekend bij mijn huisarts. Wel ik heb daar naar toe geschreven, daar zijn ze zo van geschrokken, ik kon gelijk bij hun terecht. Echte hulp kon ik dit niet noemen na ongeveer drie keer een sessie van een uur sloot ik het hoofdstuk af. Ik schoot er niets mee op totdat ik iemand tegen kwam die drie jaar met me bezig is geweest. Maar dit hoofdstuk heb ik niet eens aangeroerd. Iets wat mij dwars zat dan weer wel, uiteindelijk zou het plan van de huisarts om mij door te verwijzen naar een psychiater niet gek zijn geweest. Bij de huisarts had ik gevraagd om een psycholoog, waar ik rustig mee kon praten. Daar moest hij zelf over nadenken, maar vond het op dat moment geen goede beslissing van mij. Kijk ik ben geen matennaaier op mijn werk, maar dit ging allemaal buiten mijn werk om en ook daar wilde ze invloed op uitoefenen. Ook ben ik buiten mijn werk om voor jurist gaan leren en dat wist echt niemand, van het werk. Ja de man van P.Z wilde daar achter komen, ik vroeg een dag vrij aan, het was nog op een vrijdag ook. Nou wist hij, mij ervan te overtuigen dat ik al vrij was, wegens arbeidsduurverkorting om de week oneven week waren we vrij en juist op de vrijdag. Nu had ik in het C.A.O boekje gelezen dat, dat ook onder werktijd viel en dat je bij P.Z. om een vrije dag moest vragen. Wat was nu de uitkomst van P.Z. niet vergoeden goedkoop voor ons, weer centen (euro’s) uitgespaard. En op elke zak zout leggen, dat kleine kinderen dat doen, dat is tot daar aan toe, maar volwassen mensen, die gestudeerd hebben, daar verwacht ik het niet van. Gedraag je dan ook volwassen en reageer dan ook zodanig en heb respect voor elkaar. Op mijn werkplek en werkgever is niets van dat al terug te vinden. Ze helpen en stampen je liever tussen zes plankjes de grond in. Nou niemand zal op mijn mooie witte kist staan, dansen van vreugde, van hé hé die zijn we kwijt en dan nog het lef hebben om heel meelevend te doen op mijn begrafenis, nee niemand. Dan heb ik rust en laat me dan met rust. Ik zoek direct mijn familie op die helaas te vroeg gegaan zijn, waardoor ik gisteren 16-01-2017 even stil sta dat iemand uit ons gezin ontrokken is, op een voor mij vreemde manier en vorst van zeker minus 15 of meer. Doodgevroren gevonden, had hij, dan het zelfde probleem, als wat ik in al die jaren had?. Maar wat als is zo makkelijk gezegd, ik weet dat hij het niet makkelijk had op zijn werk. Hij kreeg het zelfde als wat ik heb, maar hij wilde het niet accepteren, reden voor zijn werkgever om hem tijdens ziektewet te ontslaan. Een grootte grove, regelrechte schande. Wat hier staat was in een paar maanden gebeurd. Ik dacht dit zal mij niet overkomen, ja hoor maar mijn werkgever heeft er jaren over moeten doen. Nu begrijpt u ook waarom ik het op bepaalde dagen even moeilijk. En dan heb ik er ook moeite mee om, achter mijn laptopje te gaan zitten en mijn verhaal aan u te vertellen. Hoe ik epilepsie opgelopen heb weet niemand, volgens mij is het genetisch via de mannelijke lijn. Maar ik als vrouw zijnde dan denk ik eerder, dat ik moet gaan denken dat, dat sprookje de zevende dracht uit het zevende geslacht komt altijd iets terug wat zeven generaties als ziekte aanwezig bleek te zijn. Dit is mijn enige conclusie de rest waren mannen. Ik had dus feitelijk een jongen moeten zijn, wat mijn ouders ook graag wilde. Dan had de handicap epilepsie wel geklopt. Zelf wat ik tot nu toe weet, van mijn ouders toen nog in leven, gewoon gevraagd. Misschien dat ik daarom een iet wat slechte verhouding had met mijn moeder, misschien omdat ik het verdrongen had en mijn moeder hier als eerste openlijk over sprak. Nu durf ik dat pas op papier te zetten en tevens voor een goed doel. Als mijn boek uitgegeven wordt en het mag wat opleveren, dan zoek ik het giro nummer op van de E.V.N Epilepsie Vereniging Nederland. Het moet ook uit het verdomhoekje en het is niet leuk om een W.S.W stempel te dragen op je rug, je bent ingedeeld in een hokje, daarna ziet de maatschappij epilepsie staan weer in een hokje. We zijn hokjes dieren geworden, dat is geen respect.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s