Dag Lieveke, Dag Pap/Bloed Zweet en Tranen. Deel 2

“Ik heb je in de auto al kort bijgepraat, wat er gebeurd is, je was op vakantie toen dat allemaal gebeurde en we wilde je ook weer niet terug roepen van je vakantie, omdat ik wist dat die bijna ten einde was.” Ik mocht als eerste haar kamer in, ja ik schrok. “Ik was echt geschrokken zoals mijn moeder er bij lag, niet direct bij kennis, dan weer wel, dan weer niet, ik wist niet wat ik ervan moest denken en of het de laatste keer was, dat ik haar gezien had”? Dat alles was voor mij een groot vraagteken, ik wist niet wat ik er mee aan moest. Lang hadden we niet we kregen maar vijf minuten voor twee gezinsleden, omdat ze hoe dan ook veel rust nodig hadden. Op de terugweg vroeg mijn vader “en wat vond je ervan”?, “geschrokken of, gewoon eerlijk zeggen”. “Ja ik was geschrokken, sinds wanneer is dit al aan de gang en hoe lang ligt ze op de I.C. (Intensieve Zorgen)”? “Nu een kleine werkweek”. “Maar dat is lang, eigenlijk te lang, dit kan niet goed zijn, o ja hoe zit het met haar suiker”?. “Maak je, je zorgen”?, “ja inderdaad dit moet niet nog één keer gebeuren, als dit nog goed komt, maar heel eerlijk ik ben bezorgd”. Merkwaardig genoeg begon mijn vader over tal van verschillende onderwerpen te praten, die in hun privésfeer afspeelden, nieuwe en oude dingen bijvoorbeeld hun huwelijk dat bijna op de klippen liep (iets wat ik al wist, maar moest verzwijgen), althans heel lang niet goed ging. Ik wist dat ma weg wilde van pa en waarom, er was voor mij geen duidelijke reden, want ze zaten alle twee fout. Ze verdacht pa van vreemd gaan en pa verdacht ma van het zelfde feit. Ja oog om oog tand om tand, ik zat er tussen in en heb ze met praten ertoe kunnen bewegen om met elkaar te gaan praten, hoe diep de wond ook was, die wond moest genezen. Gelukkig hebben ze dat gedaan ze moesten elkaar opnieuw vinden, opnieuw verliefd worden als bijna zestig jaar geleden. Ma was toen ze vijf en vijftig jaar gehuwd waren, hing ze de kenau uit. Wat ik wonderbaarlijk vindt was dat hij, vanaf zijn pensionering alles heeft opgegeven voor haar, hoe kun je dan zo als een kenau blijven spelen. Spelen was het niet wat zij alle jaren gedaan had, vond ze tijd worden dat een man dat ook eens deed. Stofzuigen, afdrogen of afwassen, alleen mijn vader kon de was niet doen dat was alles. Ik vond dat niet leuk van haar, ja ik wist en weet nu éénmaal veel van hun. Mijn vader heeft jaar in jaar uit voor haar gezorgd en op cruciale momenten bij haar gewaakt en zo vier en twintig uur achter een stuk en dat dan twee jaar lang. Zo iets doe je vrijwillig, maar iemand daar toe dwingen doe je niet. Achteraf gezien, terug in herinnering was, wat ik u nu vertel een vreemde kwestie, ze was gewoon een kreng, dan dat we van onze eigen vader dachten, ik was er zelf bij, dat we waren op vakantie en gingen een beetje toeren. Ma wilde een huis gaan bekijken in Frankrijk, hoog boven op de rotsen, schitterend gelegen dat wel, maar een bouwval, nou daar maken we toch wat van, mijn vader wilde echt niet stoppen te ver van de bewoonde wereld. Hier had mijn vader een punt en het was een bouwval, jammer maar helaas, mijn vader zette nu zijn stekels op één van de weinige keren, ik zelf vroeg “hoe ga je de kost verdienen, in Nederland heeft pa een goede job en u kunt ook doen wat u wilt”. “Ja ma wordt kok je kan zo verschrikkelijk goed koken, wij helpen wel in de bediening”. Mijn vader was doorgereden, maar hij bewonderde mijn moeder als het ware als een godin, hij probeerde haar ook altijd gunstig te stemmen. Een vrouw merkt dat, vrouwen hebben iets meer intuïtie en logica, vrouwen voelen dat feilloos aan en daar is misbruik van gemaakt. Maar toen mijn moeder, zich uit het ziekenhuis had gepraat en met veel vijven en zessen op eigen risico naar huis mocht, vond ik het onverantwoord en het vreemde van alles was, ik werd getelefoneerd mijn man nam op “Sasha je vader voor jou, nam de telefoon over, kreeg de volgende boodschap door”. “Probeer je moeder duidelijk te maken dat ze niet naar huis komt, voor dat ze volledig hersteld is of door de artsen gezond genoeg verklaard is”. “Waarom dat?” “Ik kan niet tot haar doordringen, ik hoop jij wel, bij jou luistert ze vlugger”. Met die boodschap ging ik in de avond naar het ziekenhuis, dit was een moeilijke opdracht, maar ik ging het proberen. “Ik begon uit te leggen dat ik een opdracht mee had gekregen van pa”, eerst had ik haar dringend verzocht naar me te luisteren, voordat ik mijn opdracht uit één vouwde. Zowaar ze luisterde “ik ben geen ziekenhuis mens dat weet je toch, dat jij daar anders over denkt, dat weet ik”. Ze stak gelijk haar stekels op, maar ik was ook een vrouw mijn intuïtie zei gooi het over een andere boeg, of je verliest het, kan je niet maken tegenover pa. Maar wat wil je ook als je ook bijna zestig jaar aanbeden wordt als een godin, dacht ze dit ook voor elkaar te krijgen. Ik kreeg het niet voor elkaar, ik wilde weggaan, ze zei nog wat “als ik dood ga, dan wil ik dat niet hier, maar thuis”. En daar kon ik weer helemaal in meegaan, als dat je laatste wens is, laat het dan maar zo gebeuren. Ik wist waar ik aan toe was, belde dit door aan mijn vader en die schrok daar van. Maar toen mijn moeder bij de derde en tevens laatste hartaanval, de dokter gebeld verteld wat ze had en ze blies haar laatste adem uit, mijn vader zweefde tussen hoop en vrees, stotterend vroeg hij aan de arts “is, is, is ze dood”, eindelijk had hij zijn zin voltooid. “Ja meneer uw vrouw is er niet meer, maar ik zal ze even mooi voor u afleggen, de dokter vertelde precies wat hij ging doen. Mijn vader ging ijsberend door de slaapkamer wat nu te doen, bellen naar mijn kinderen en zo geschiede. Toen ik het 2.20 uur te horen kreeg sloeg de schrik om mijn hart, in eerste instantie, dacht ik dat het nieuws zou zijn vanwege mijn man zijn vader, die lag ook zo slecht, we waren dus allebei bezorgd om een ouder. Ik heb mijn moeder nog wel gezien, ze was zo mooi afgelegd, opgemaakt dit moet een man zijn geweest die bij een uitvaartdienst gewerkt zou kunnen hebben en daarna huisarts is geworden. En dan maar niet te spreken wat er allemaal gebeurde op de sterfdag van mijn moeder. Opnieuw werd ik overladen met opdrachten van mijn vader. Ik gehoorzaamde hem daarin, moedwillig twee jaar 24 uur waken over zijn lief wie hij altijd lief gehad heeft, tot zijn eigen dood toe. Maar de crematie, al die toespraken, liedjes waar ze van hield, het was op dat moment die mooie flamboyante Lady en zo zag ze er nog uit kort na haar overlijden. Mijn vader zag er geleefd en doodmoe uit hij kon naar je kijken, maar je wist al genoeg, het belangrijkste houd ik voor mezelf en houd ik voor mezelf. Zo weten we nog steeds niet waarom bepaalde dingen zo gelopen zijn, alleen we weten iets meer, zodat we weten waarom bepaalde dingen zo gelopen zijn.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s