Dag Lieveke, Dag Pap/Bloed,Zweet en Tranen deel 3.

Mijn moeder was overleden en gecremeerd, Pa was van slag, zijn ogen stonden dof zo dof, dat je zou denken dat, hij hasj had gerookt. Helemaal out en down, eerlijk gezegd dacht ik dat hij niet ver van een depressie vandaan was. Hij wilde met niemand te maken hebben. Vreemd als kind zijnde ga je hem toch troosten met het verlies, van zijn lief. Ieder hield elkaar op de hoogte, om beurten gingen wij een weekeinde naar hem toe om te kijken hoe het hem verging. Ik begon te praten met hem, gewoon praten wie weet zat er hem wat dwars, wat hij niet kwijt kon. Hij vertelde over zijn zestig jaar huwelijks jubileum wat nabij was en voordat ma overleed vroeg hij mij “hoe houd ik de burgemeester weg” “Je kent de procedure, de procedure is schriftelijk en u bent goed van geest dus, één zin is voldoende Ik sta erop dat u als burgemeester niet langs komt”. “Dat zou je slotzin van je brief moeten zijn kort maar krachtig houden”. Zij waren 59 jaren gehuwd en het zou een half jaar later 60 jaar zijn, mijn vader kon de drukte niet aan en ma was broos. Hij was boos op haar dat ze hem niet die zestig jaar samen heeft gegund. “Eén voordeel heeft het u hoeft geen brief meer te schrijven, maar daar heb je ma niet mee terug”. “Zijn er meer dingen waar over je, je verbaasd hebt”? “Ja vele, zullen we een stukje rijden, hoe ben jij gekomen”? Dan wist ik het wel, “rij ik of gaan we met jou auto”, “wil en durf jij mij te rijden,” “dan ga ik de auto halen”. “Jij geeft en zegt op tijd links, rechts en zo rijden we wel”. “Hier de straat uit die lange straat op en dan linksaf” “oké”. Wat ik onderweg toen te horen kreeg, daar schrok ik van, zij was weer helemaal terug naar haar kindertijdperk, ik dacht dementie in lichte vorm of kon het erger, hij praatte van zich af. Alles wat in haar kindertijdperk gebeurde moest terug komen, ook het versieren van de kerstboom wat ze deed met een 4, 5 en een 8 jarig kind er was altijd strijd wie er de piek op mocht zetten. “Meen je dat nu echt even serieus hoor”. “Ik ben serieus” “Hoelang is dit aan de gang Pa, je woonde toen nog 15 kilometer van je werk vandaan”. Op mijn 22 jarige leeftijd ben ik uit huis gegaan op mijn drie en twintig jaar leeftijd was, mijn huis klaar, ik had spulletjes gekocht en kon de sleutel ophalen en nam mijn intrek. De laatste uit huis op een iet wat normale leeftijd toch! Ik zelf was al vroeg grijs op mijn 22 jaar al, gelijk na de eerste werkdag. Ondertussen reden mijn vader en ik ons neus achterna hij wist de weg perfect. En zat hij op zijn praatstoel, dat was altijd zo als hij dat voorstelde “zullen we even toeren”. Hij voelde zich op zijn gemak bij mij in de auto. En alle twee wisten we dat als ma haar jeugdjaren weer in praktijk ging brengen, “er klopt iets niet”? “Waarom heb je nooit recht toe recht aan, haar gevraagd het waarom zij dat zo wilde”? “Ik heb een poging gedaan” “Daar laat jij je toch niet mee afpoeieren en dat nog wel door je eigen vrouw”. “Of wist ze iets van jou, misschien iets wat allang gebeurd is en tot jullie beider verleden hoort”? “Zou kunnen maar ik ben het vergeten”. “Laat die grijze massa in je hooft even aan het werk zetten, je komt er wel op of je wil het blijven verzwijgen, iets wat ik nou ook eens weet, hou me dus niet voor de gek”. “Nou nou, dat zijn wat karaktertrekjes van je moeder, “nou ik schijn volgens mijn man heel veel karaktereigenschappen van jou te hebben.” “Draai hier maar weer om gaan we weer eens op huis aan”. Dat vond ik vreemd, je hebt het over het verleden, daar moest ik dus op door gaan. Dat was toch mijn eigen conclusie, maar mij, ik in dit verhaal werd vaak verweten, dat ik nogal te snel mijn conclusie trok. Hoe het ook zij, ik zat altijd goed in de buurt, krijg je ervan als zowel beide ouders in leven, raad en advies bij mij kwamen vragen. Wij kwamen weer aangereden in het dorpje waar hij woonde nu redelijke stad, maar het is nog steeds ons kent ons. Ik zette hem voor de deur af en begeleidde hem naar binnen, want hij kon nogal makkelijk vallen. Begeleidde hem naar de bank waar hij zijn vast plekje had om te gaan zitten. Oké dat was gebeurd, “kun je nog een beetje tijd voor me vrij maken”? “Ik wordt ook 17.00 uur weer thuis verwacht, maar ik krijg dat wel uitgelegd,” “je mag ook wel even een telefoontje plegen” “belde sorry ik kom wat later thuis, ik leg je dat, thuis wel uit, geef me nog een half uurtje” “goed dan”. “Pa als je nu iets te vertellen hebt moet je het nu doen ik krijg een half uurtje extra” “Hij begon te zeggen van ik ben blij je te zien, maar je hebt gelijk er zijn dingen gebeurd waardoor ons huwelijk in zwaar weer is geweest.” “Dat is iets wat ik weet, het gaat mij erom de periode bijvoorbeeld vanaf het moment dat ik uit huis was of vanaf een latere periode”. Een kleine periode nadat jij uit huis was gegaan, ze wilde ook verhuizen hier naar toe dat weet ik maar die tussen oplossing naar dorpje waar je moest zoeken naar een soort van super/spar. Niets van voorzieningen ik begreep dat werkelijk niet. Dat was terug naar af. Dat kan zij niet gewild hebben. Vanaf dan begon het in lichte mate zei hij ineens. Nu had ik een periode te pakken. Zij kon niet tegen terug naar af, die moet een trauma hebben gehad van de oorlog, dan was je ook op jezelf aangewezen daar komt bij dat ze tijdens de oorlog gehuwd was en op plaatsen heeft gewoond in de gekste windstreken en uithoeken van Nederland helemaal alleen plus kinderen die ze toen al had. Hier kon ik me wel eens iets bij voorstellen, maar wat nu als ze het zelf gewild had en mijn vader er toen al aan toe gegeven had, dan speelde deze grap al langer. Misschien heeft praten mijn vader op de been gehouden, zeker toen ook ik wilde doorstuderen wat hij nooit voor mogelijk had gehouden. En dat het mij ook nog lukte ook nog, daar stond mijn vader helemaal van te kijken. Op het moment dat ik boeken begon te lezen, was ik ineens zijn vreugde van zijn oude dag, sindsdien was het dag lieveke, dag pap. Maar mijn vader liet zich, door geen zin in hebben makkelijk afpoeieren, hij had geen zin om met mij richting Amsterdam te gaan want we onderzochten onze stamboom geen zin in ik kom er niet tussen ik krijg geen toestemming en dat soort ongein meer. Van mij (ik) kon hij veel hebben. Ja maar je wilde ma ook niet in de steek laten toch daar draaide het gewoon om, dat voelde ik aan. Maar ik heb je nooit in de steek gelaten nee nooit als je dat denkt zit je verkeerd en heb jij toch wel wat uit te leggen aan mij. Heb ik dat ooit gezegd of erger beweerd, ooit uit mijn mond gehoord zeg het maar, dus je hebt niet dat gevoel. Ik heb niet dat idee, dus laat staan dat gevoel, je was streng doch rechtvaardig. Daar kun je achteraf veel aan hebben. Op momenten dat jij mij nodig hebt probeerden ik er ook te zijn voor je. En de tijd liep door en door meer dan een half uur was eigenlijk al voorbij. Ik vergat de tijd ik zag dat, oei ik moet gaan straks vallen er nog woorden, bel je als je veilig thuis bent, ja hoor. Ik hoor het me nog zeggen lekker uit de hoogte. Laat maar weten als je hier verder op door wilt gaan. Bel me, ik zwaaide en stapte in mijn auto draaide aan het eind van de straat toeterde ging de bocht om richting waar ik woonde. Maar ook dit gesprek zou zonder dat ik het wist een vervolg krijgen.
Advertenties

Een gedachte over “Dag Lieveke, Dag Pap/Bloed,Zweet en Tranen deel 3.

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s