Dag Lieveke, Dag Pap/Bloed, Zweet en Tranen. Deel 4

De Tam, Tam had zijn werk gedaan, binnen de kortste keren wist iedereen uit de familie het, van het gesprek tussen Pa en ik. Nou ik was daar niet echt blij mee, dat mijn vader dat zou door vertellen. Maar dat we niet richting Amsterdam gingen met zijn tweeën, dat stak me nog het meest. Mijn moeder, toen nog in leven, had een vakantie zomaar tussen door gepland in Egmond aan Zee. Daar kwam mijn vader weer “zullen we eens naar Friesland rijden daar zijn we nog nooit geweest”. Daar hadden we wel oren naar, Pa vertellen, natuurlijk geschiedkundig dan, want deed hij altijd, zonder te weten reden we Bolsward in ik ineens “Pa we zijn in Bolsward kunnen we u rechtstreekse neef opzoeken die wil ons wel helpen, met het uitzoeken van onze stamboom. Nou Pa reed Bolsward zo weer uit, maar toch bedacht hij zich, schreef een briefje met zijn telefoonnummer, misschien dat we op die manier verder konden werken aan onze afkomst. Als mijn vader en ik face to face een gesprek hadden, maakte niet uit waar het over ging, dan kon hij mij dingen vertellen, ik hoefde nog geen vraag gesteld te hebben, of hij vertelde wat ik moest doen om van mijn epileptische aanvallen af te komen. Het waren altijd gesprekjes in de auto, achteraf heel vreemd, dat wat hij gezegd had kwam nog uit ook. Van wie had hij dit, dat is voor mij nog een raadsel. Mijn moeder had zulke grappen en die kreeg ze dan, door via dromen. Dus ik had ouders die mij van alles konden vertellen wat er zou gaan gebeuren. Ook ik heb dat, bij tijd en wijle droom ik veel en dan weet ik ook oh oppassen geblazen. Maar ook dat lukt niet altijd, zeker niet als je op weg bent naar je werk en moet opletten wat er allemaal op de weg en op het fietspad gebeurd. Ik werd net als de andere kinderen opgevoed maar mijn contact met mijn ouders was toch anders dan bijvoorbeeld een andere broer of zus. Ik kreeg altijd de indruk dat die moeite moesten doen om iets duidelijk over te brengen naar mijn ouders. Ik hoefde mijn vader maar aan te kijken en hij kwam al met wat hij mij zou gaan vertellen, curieus. Ook bij mijn moeder “ma ma ik heb vannacht zo eng gedroomd” “nee schat ik hoef het niet te horen, ik heb ook zo eng gedroomd, het is echt eng, ik weet wat je bedoeld”. Dat was dan mijn moeder weer. Ja zo is ook het spreekwoord ontstaan “een goed verstaander, heeft maar een half woord nodig”. Kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en lichte alle deksels van elke pan op, dat had mijn moeder niet graag, maar ik wist al wat we gingen eten, het was lekkere winterse kost.
Ik Was Nog Steeds Niet Uit Mijn Donkere Tunnel/Bloed, Zweet En Tranen Deel 1
Ja ik ging nog steeds met een sik naar mijn werk toe, eigenlijk werd het enkel maar erger, als u mij vraagt hoe komt dat nu lees het dan. Alles wat een mens in de put kon trappen daar deed mijn werkgever aan. Als ik me daar dan niets van aan probeerden te trekken en het deed voorkomen, het deert me niet, kom jongens ga je gang, dan zochten ze naar ergere middelen, waar ik niet tegen kon. Ze betrokken mijn privé leven erin, nu was ik nu éénmaal niet zo gek dat ik me dat liet gebeuren, ik deed het zelfde bij een ander. Toen ik mijn cheffin met haar vriend, die er ook werkte, zij ik knalhard “intimiteiten mogen niet op het werk, hier kan ik werk van maken, een beetje uitgebreid staan zoenen met je vriend, loop wel even door, naar kantoor”. “Als je het maar uit je hoofd laat”. “Daar moet ik nog eens, een nachtje over slapen”. Er begon een stemming te heersen nou, nou, een grafstemming bah, zo had ik het nog nooit mee gemaakt. Ik pakte mijn spullen om naar het O.R. te gaan die vlug drie en een half uur had geduurd. Je kwam hele nuttige dingen te weten, bedrijf maatschappelijk werk werd in een tweespalt gedwongen. Mensen die daar hun probleem daar voorlegde, bleef niet binnen die vier muren, maar ging naar je cheffin of chef. Toen ik dat wist zocht ik het buiten die vier muren en ging naar een ander toe, waar ik naar toe verwezen was. En dat gaf die grafstemming, een stemming alsof de afdeling op mijn eigen begrafenis, aanwezig was, maar dat zou me nooit moeten gebeuren. Mijn man had mijzelf natuurlijk ook niet aan een touwtje vast, maar zag het onheil wel aankomen, dat ik eventueel gekke dingen ging doen. Ik zou het ook niet accepteren als mijn man me iedere keer aan een touwtje terug kon trekken. Mijn man accepteert dat net zo min van mij ook niet, we helpen elkaar, advies en raadgevend en wat er nog meer in een huwelijk aanwezig hoort te zijn. Ik had een baan op het oog, ik had daar schriftelijk op gesolliciteerd, ik dacht dit wordt weer niks zoals gewoonlijk, maar wonder boven wonder, kreeg ik een telefoontje of ik op a.s vrijdag 11.00 uur kon komen, maar natuurlijk. Ik ging dit regelen met Personele Sociale Zaken en ik kreeg ruimte zolang ik nodig had. Wel ik zorgde dat ik op tijd op het juiste adres was en melde mijzelf aan bij de balie en liet mijn I.D. kaart zien en met wie ik een afspraak had. Eerste etage klonk het vriendelijk, de hal door, er staan stoelen en daar kunt u plaats nemen, “dank u wel mevrouw”. Ik liep de trap, ik vond de bank en even verder op wat stoelen, ik zocht een stoel en ja hoor die zat in één keer lekker. Ging mijn papieren nog eens doornemen, want ik wilde goed beslagen ten ijs komen. Achteraf was het weer nee, kom daar een bekende tegen zomaar een paar maanden later, voor mijn testament, “hé wat doe jij hier”? “Ik, ik kom juist voor mijn testament”, “hadden we jou nu maar in dienst genomen”, “je wist ervan”. “Ja ik wist ervan” De meerderheid koos voor iemand die de kennis niet in huis had en ik wist dat jij die weer wel in huis hebt, dat vond ik belangrijker zei die vriend van me. Maar ik was al weer terug in de put van mijn werk, waar ik elke dag op mijn hoede was. Dit was gewoon een mooie ervaring.

 

Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s