Ik Was Weer Helemaal In Mijn Donkere Tunnel/Bloed,Zweet en Tranen Deel 2

Na die sollicitatie waar ik als zoveelste keer als tweede uitkwam en ze me eigenlijk graag wilde hebben, dat is toch raar, maar goed ik had daar maar mee te dealen. Het was iedere keer terug naar dat pesthol, er moest toch immers een boterham op de plank komen en als het even kon een beetje beleg. Meer pretenties had ik niet, maar één ding wist ik zeker, hier wil ik zo snel mogelijk weg, maar het brood en het kleine beetje beleg, dat zat me dwars. Zoals heel veel dingen door die pesterijen mij dwars gingen zitten. En helaas, maar waar mijn aanvallen kwamen in de nacht, dat je eigenlijk behoort te slapen terug, soms hevig en dat mijn man hierover ongerust werd. Hoe grover de beschuldigingen aan mijn adres waren, terwijl ik er niet was, ziek of de eerste twee uur niet mocht werken. Alle papieren die ze in handen kregen, door de spagaat van Bedrijf maatschappelijk werk, die persoon vond het net zo min leuk, toen ik het recht op de man af vroeg, “moet jij dit doorgeven aan mijn chef(fin)”, ” u kunt antwoorden met een ja of nee” “helaas ben ik verplicht dit door te geven”. “Wat is dit voor onzin, dan kan ik het beter buiten het bedrijf zoeken”. “Heb je gelijk in”. En toen ik met een groot probleem kwam, bij bedrijf maatschappelijk werk, schrok ze twee hele heftige dingen, verkrachting in mijn jeugd en verkeerde vrienden, plus dat ik ook daadwerkelijk zelfmoord wilde plegen. En dat alles door het werk, waar ik werkte, ben geen type voor de lopende band, serieus niet. Ik vroeg haar met nadruk niets te melden aan mijn chef(fin). Dat kon zo nou ook weer niet beloven, want het kwam door het werk, alles wat met het werk te maken had, moest bedrijf maatschappelijk werk doorgeven. “Dan kom ik hier nooit meer” “Dat werd niet snel geloofd, zelf hield ik mijn woord, ben er ook nooit meer geweest”. Zo ook tegen over mijn chef, ik was opnieuw van afdeling verhuist, “ja hoor Personele Sociale Zaken wist het binnen de kortste keren. “Ik wilde nummer acht op de dodenlijst niet zijn, dus ik moest een goed plan hebben, welke ik stap voor stap uitprobeerde in een O.R. vergadering. Dan wist ik ten minste hoever ik kon gaan, zelf vergaten ze nogal eens de helft. Maar het was natuurlijk wel zo, dat ik me niet moest vergalopperen, zodat ik helemaal in een nog ergere stress periode terecht zou komen. Wie niet horen wil moet maar voelen, ik ben klein van stuk en nu dacht de directie dat ze me onder de duim hadden, nee mooi niet. Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken. Kleine mensen moeten het vaak hebben van goed nadenken en hun plan stap voor stap, op een slimme manier ten uitvoer brengen. Tot dat je een goed plan hebt, heb je nog heel wat pesterijen te verdragen. Maar mijn tijd komt ook nog wel, zo deed ik oordoppen op, ik verstond iedereen, de chef(fin) dacht vrijuit te kunnen praten, mooi niet, verstond alles. In mijn concept staan vloekwoorden in en andere woorden die je feitelijk niet mag gebruiken als je een boek wilt laten drukken, daarom schrijf ik het weer opnieuw, met een compleet andere wending, omdat ik mij zelf meer en meer ben gaan herinneren, ik vond dat moet er in anders klopt het niet. Opnieuw zag ik een sollicitatie, ik moest minimaal vijf jaar ervaring hebben, ik moest in ieder geval kaas gegeten hebben van Sociaal Recht en Zorg. Dat zijn nu net twee dingen die aan mijn hart liggen en mijzelf daar voor in blijf zetten. Ik liet het zien bij mijn chef(fin), er kwam me toch een negatieve spiraal naar me toe, “dit is veel te hoog gegrepen, door jou”. Hadden ze dan nog niet door, dat ik heel graag weg wilde van dit corrupte bedrijf. Zowel de tweede chef en de chef(fin) gingen toch in eens tegen me te keer daar lusten de honden geen brood van. Dit leek me leuk werk, zoals de sollicitatie was omschreven, opnieuw mocht ik komen, het was wel een pittig vragenuurtje. Ik moest wel voor een voltallige commissie verschijnen. Ik had mijn beklag gedaan bij Personele Sociale Zaken, allebei wilden niet voor leugen naar uitgemaakt worden. En wat mij allemaal naar mijn hoofd was geslingerd vond, Personele Sociale Zaken ook niet goed. De chef(fin) werden erbij gehaald, die werden in kamer apart ondervraagd, de deur ging open en ik hoorde de eind conclusie twee dagen loon inhouden en niet een week, je doet wat ik zeg, begrepen, komt goed. Ik kon haast niets zien maar horen dus wel. Het was dus mijn werkgever, die er voor zorgde, dat ik keer op keer, niet zou worden aangenomen en de directeur was geen haar beter, hij had er voor gezorgd dat ik niet aangenomen zou worden, bij het notaris kantoor. Terwijl ik eigenlijk betere referenties had, nu vraag ik je toch. Een kat in het nauw maakt rare sprongen, dus ik belde mijn vader zo af en toe, puur zuiver voor advies, toen mijn vader nog leefde, het was van het bedrijf puur zuiver eigenbelang. “Wat voor eigenbelang was hun vraag dan”. Ja toen barstte de bom, iemand anders wilde de bewaking bellen, niet collegiaal. De andere dag bij mij lopen slijmen niet mooi meer (ik houd niet van die slijmbal politiek) wees recht door zee. En mij maar kwader proberen te maken, ja dat is helemaal verkeerd, echt kennen deden zij mij niet, ik had geen behoefte meer aan dergelijke mensen om mij heen. Als ze me éénmaal zover hebben, maar dat kan best lang duren, maar is het zover, dan ga ik de mensen negeren, zeg niets, ik stuur ze weg, want je bent op dat moment een nul voor mij. Je behoort niet in de categorie die een normale conversatie kan aangaan, je bent niets in mijn ogen. Je wordt op een vreselijke manier met beide benen op de grond gezet en wat ik zeg, als ik dat nodig vind, dan klinkt het wel heel hautain. Het moment dat een chef(fin) weer uit die diepe put zou willen krabbelen en weer doorgaan. Dan laat ik direct weten wie er op dat moment de baas is, ik duld dan geen tegenspraak en luisteren zal je ook al ben je mijn chef(fin). Ik zeg altijd van te voren je kunt met mij alle kanten op, maar maak me nooit boos of wel kwaad, dan is het leed geschied.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s