Ik Zit Nog Steeds In Mijn Donkere Tunnel/Bloed, Zweet en Tranen Deel 3

Ik beschrijf mijn jeugd, zoals ziekenhuis in en uit, onderzoek na onderzoek, ik was voor de zenuwartsen, later neurologen een prachtig object om een experiment mee uit te voeren. Waar ik niet altijd even blij mee was, maar ik wilde dit zelf ook opgehelderd hebben en dat is vandaag aan de dag nog. Is het Migraine of is het daadwerkelijk Epilepsie? Only God Knows. Daardoor viel ik op mijn werk, als mijn werkgever mij weer eens overspannen had gemaakt. Ja daar kun je, op je vingers natellen dat ik me zou ziek melden, wegens overspannenheid. Maar dat deerde hun niet, in een soort moesson zo hard, dat het regende, moest ik bij de bedrijf medische dienst komen. U kunt zich indenken zeiknat, zat ik daar, één ding wilde ik heel snel, terug naar huis. Wat gebeurd er nu ik moest blijven om te werken, toen ontstond er bonje en niet te zachtzinnig. Wat hadden deze vreselijke mensen nu eigenlijk met me voor. Was het soms, dat ze het niet konden verdragen, dat ik meer diploma’s had en feitelijk hoger in functie, dan de chef(fin) verdiende. Zouden ze me daarom willen wegpesten, hadden ze, de werkgever in deze, mij toch beter kunnen helpen, bij mijn sollicitaties of heb ik het nu verkeerd. En als ik mijn vader belde, toen nog in leven, “Dag Lieveke, Dag Pap, kunt u me helpen”, “met wat zit je nu weer in de knoei”? “Nog steeds met mijn werk”. “Kom eens een paar dagen bij mij, kunnen we eens rustig praten, kan ik misschien inschatten wat ik voor je kan doen”? “Ik kom het hele weekeinde naar je toe, maandag moet ik werken”. “Dat bepaal ik, als ik zie hoe ziek je bent, dan blijf je bij mij, zal ik je werkgever ook wel vertellen”. “Ik had hele nuttige gesprekken met mijn vader, maar hij vond me te ziek om te laten gaan werken”. “Ik was gaan slapen, sliep nog ver in de ochtend, hij had toch maar gebeld, naar mijn werkgever, dat ik te ziek was om te komen werken” “We gaan vandaag eens met zijn tweeën op pad”. “Heel raar maar toch moest ik komen werken”. “Mijn vader zetten me af, vroeg wie de directeur was, gaf zijn naam en hij liep naar binnen via de vooringang, stapte het kantoor binnen en had een twee uur durend onderhoud. Hij kon flink uit de hoek komen mijn vader, daar was niet iedereen tegen opgewassen. Gaf niets, ze moesten het ook maar eens weten, daar had hij niet voor niets de W.S.W. voor opgericht, om het vervolgens weer te laten afbreken, door een stelletje onbehouwen mensen die zich uitgaven voor chef(fin). Zo zei mijn vader het niet, hij kon wat dat betreft een heel constructief gesprek aangaan met de betrokkenen. Hij was gepensioneerd, maar heeft lang door gewerkt, tot mijn verbazing. Had via een advertentie blad en een kleintje in ons regionaal dagblad, toch twee advertenties zien staan, ze probeerden me weer tegen te houden, toen ik dat wist werd ik eigenwijs, niet geschoten is altijd mis. Dus in het geheim probeerden ik het toch, alle twee waren ze op mijn lijf geschreven. Maar wat nu als ik puur van de zenuwen en stress, die mijn werkgever mij had opgeleverd, in eens een aanval zou krijgen. Daar kwam de twijfel weer eens om de hoek kijken, Sasha twijfelde heel vaak, maar nu niet meer, want ze vertrouwd het toe aan het papier, waarvan ze zelf vindt, dit mag een ander ook lezen. Inmiddels wilde de Neuroloog in dit geval had ik dr. Devareaux vond het knap en merkwaardig tegelijk hoe ik zelf een Epileptische aanval kon onderdrukken. Met het gevolg dat ik er in geen jaren meer had gehad, tot, dat mijn werkgever, mij eigenlijk blijvend invalide wilde laten doorwerken acht uur per dag. Dat kon ik niet zes uur wel, met pijn en moeite. Dan wilde de dr. nog medicijnen afbouwen, daar moest ik een nachtje over slapen. Eigenlijk kan ik wel zonder medicijnen in de ochtend, het maakt mij gelijk energieker en ik mag ze niet vergeten. Zodra ik zie dat ik ze vergeten ben en niet meer kan inhalen en of innemen qua tijd betreft, dan doe ik het wel rustiger aan. Ondanks dat ik niet gepland ben, heb ik één ding thuis geleerd, wat er ook gebeurd, geef nooit op. Dat heb ik, helaas in een bepaalde periode wel gedaan, het spookte door mijn hoofd, wat doe ik hier nog op deze aardbol, ik wil weg van mijn werk, ik zag op dat moment, maar één uitweg, overdosis aan medicijnen met alcohol, dat moest lukken. Of al mijn medicijnen vergeten, op mijn nuchtere maag cognac drinken. Wel beiden heb ik geprobeerd lukte niet, ik snap nog niet waarom. Heb het toen kenbaar gemaakt bij Personele Sociale Zaken, je kunt toch wel wat constructiever praten, zoals ik je ken uit het O.R. Nu niets mee te maken, snap je nu wat jullie mij aangedaan hebben, dat ik het leven niet zie zitten en ik kom ook niet ook, basta uit, als het lukt vind je me hier dood thuis, punt basta uit. Ik had niet mogen opgeven van mijn vader en een andere zuster, ja meer gezinsleden wisten dit binnen de kortste keren, binnen ons gezin wist iedereen dit, er is nooit één woord aan besteed, of een vraag over gesteld, dat vind ik toch wel vreemd. Personele Sociale Zaken nam het niet serieus, totdat, ik bij Bedrijf Maatschappelijk Werk verteld had, dat ik het leven niet meer zag zitten op dat moment. Plus het feit dat ik naar een andere stafmedewerker(ster) dit ook kenbaar had gemaakt, “heb weinig tijd, kun je het kort houden”. “Ja, ik zie het leven niet meer zitten”. “Bedrijf Arts wil me niet geloven, heb al twee pogingen ondernomen”. “Ik meld je ziek als jij mij beloofd naar de huisarts te gaan”. “Dat is beloofd, ik maak wel gelijk een afspraak met de huisarts, moet wel lukken dat ik er vandaag nog tussen kan komen”. “Meld je voor de hele week af totdat je bij de huisarts bent geweest, ga maar naar huis”. “Ik kom altijd mijn belofte na, zeker tegenover iemand die wel even naar me wilde luisteren”. Kon de andere dag in de middag bij de huisarts terecht, heb hem hier over verteld, de huisarts schrok en begon vragen te stellen, indringende vragen, ik maar zeggen dokter ik zie het niet meer zitten. Ben afgekeurd op grond van weer opspelende Epilepsie en Botontkalking. Wilde mijn verhaal altijd al op papier zetten wat ik dan ook nu doe.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s