Vervolg Jammer, Maar Helaas.

Ze redden het nu wel, maar bij de oudste heb ik toch mijn bedenkingen, haar man heeft eigenlijk een andere nationaliteit en zo is zij ook verdwenen van de radar. Ik bedoel maar, wat kan haar overkomen zijn? We hebben ze toch streng doch rechtvaardig opgevoed, bij haar is dan niet veel blijven hangen, of toch een verkeerde man getrouwd. Ze vertoefd vaker in België dan gewoon in Nederland, begrijp dit niet. Eén keer kregen we één kerstkaart via de computer terug en dat was dat. De jongste weten we die vergeet nog wel eens wat, maar dat hindert niet, achteraf verteld ze het of doet ze het per email mag en kan ook. De oudste weet dat de grenzen zijn getrokken, dus nu moet ze zelf maar bij haar eigen te raden gaan, hoe of wat en wie er fout zit. Wij niet. Eigenlijk heb ik nog nooit zo uitgesproken, dan, dat ik voorheen deed. Ik wilde het er niet graag over hebben, wat ik in principe meegemaakt heb. Graag wil ik ooit dit hoofdstuk afmaken, zodat ik een boek dicht kan slaan. Maar dan is er ook een behoorlijke beerput opengegaan. En zeker mijn werkgever als je er meer dan 40 jaar hebt gewerkt. Ik werd werkelijk van alles beschuldigd. Dat kwam ik wist en weet te veel, als je in het OR zit dan weet je vlug te veel. Op een gegeven moment hield ik me, maar van den domme, met zwartgallige humor. Diep in mijn hart speelde ik een ander spelletje, vandaar dat ik me van den domme hield. In mijn hart en ziel werkte ik een verschrikkelijk plan uit, ik liet het niet meer op me zitten, het was koekje van eigen deeg, zo dacht ik. Als je daar met een camera had rondgelopen, dan, was het één grootte klucht er door heen geweven, eigenlijk een zeer interessant toneelstuk. In de gaten houden en van de chef en van de werknemer, luisteren, over wie ze het hadden en dan, volgen, niets zeggen, dat was vaak het beste. Diep in je hart wilde je ook wel eens wat anders op de planken brengen, maar dit was echt en ik ben bang dat een ander dat werkelijk niet gaat begrijpen. Ik had mij zelf voor, genomen om me zelf niet langer meer, af te laten blaffen, en ik hield mijn poot stijf. Woordenwisselingen bleven dan ook niet uit. Wat er ook gezegd werd ik hield mijn poot stijf, ging me aardig af. Plotseling kreeg ik in de avond een telefoontje, een raadselachtig telefoontje, zij begrepen het niet en ik begreep het niet. Stamboomonderzoek daar ging het over, wat me gevraagd werd begreep ik niet, maar zij ook niet, missie niet geslaagd. Niemand snapte het, eventueel zou hij herbegraven zijn in Middelburg en dat is nu ook weer niet waar. Mijn ouders nemen heel veel geheimen mee in hun graf, daar kun je nu niet meer achter komen, helaas! Hadden mijn ouders banden met Oegstgeest? Daar zou een gezinslid begraven liggen en waarom, niemand snapt het. Waarom niet in Middelburg, daar woonden we toch.
Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s