Een Gewone Baan Zat Er Nooit In, Werd Me Gezegd.

Altijd was het te hoog gegrepen, terwijl ik daar wel de papieren voor had. Menig mens waar ik op sollicitatie – gesprek mocht komen, heerste achteraf spijt en waarom, P.Z en Directeur waren hier op tegen, waarom weet ik niet, kreeg het iedere keer achteraf te horen. Ik vond dit regelrechte onzin. Het werd een oneerlijke strijd, ik liet duidelijk merken dat ik graag weg wilde bij dat laatste verschrikkelijke W.S.W bedrijf, maar dat mocht niet. Ook wilde ze me uit het O.R wippen op een slinkse manier, ging niet door, ze waren op het één of andere manier bang van mij: a) ik had ervaring met het vrije bedrijf en de W.S.W dus ik kon de verschillen tussen beiden goed voor me zien plus ik wist waar ik aan toe was. Dit hadden ze nog niet eerder meegemaakt. Een keer moet de eerste keer zijn, dus ook mijn geval. Ze vonden me een merkwaardig persoon, moeilijk te doorgronden en ook stonden ze genoeg keren te kijken van mijn reactie of reacties die er dan achter elkaar uitvlogen (mondeling dan wel). Ze keken me wel aan of ik een Pool of een Hongaar was, je was een lekkere goedkope arbeidskracht en daar kreeg ik ook naar betaald. Na verloop van tijd ging ik bij iemand navraag doen, of dit toch wel normaal was. Nou niet helemaal dus, alle salarisstroken moest ik inleveren en die persoon ging dat, dan eens haarfijn voor mij uitzoeken. En zo werd er niet voor de eerste keer met mijn salaris gesjoemeld een tweede keer deden ze het met het ziekengeld, waar ik toch wel recht op had. Het is immers zo als je bij een werkgever een vast contract had, dan mochten ze dat niet doen en dat, is nog zo. Of het komende kabinet moet of wil dat gaan veranderen. Maar één maal de sticker W.S.W op je rug geplakt, dan kom je er nooit meer van af (spijtig genoeg). Hopelijk lukt het om alles een plaatsje te geven. Wat uitermate moeilijk is, toch denk je er vaak genoeg aan. Ben ook met stille trom vertrokken, had geen behoefte meer om daar afscheid te nemen. En nog eens een keertje op de koffie te komen, nu gaat mijn gezondheid voor. Ik wil niet meer in dezelfde fout vervallen, als toen mij uit de tent laten lokken en bijna dood zijn, dat wil niemand toch! Of vergis ik me hier nu in?

Advertenties

Mijn blogs zijn bedoeld voor mensen die ouder zijn dan 18 jaar. Er kunnen namelijk wat schokkende verhalen tussen zitten. Maar ik heb nog een vraag ik zoek nog steeds een sponsor die mij wil helpen om deze blogs te kunnen uitgeven (autobiografisch) in een boek, graag een reactie?Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s